gototopgototop

Newsletter

Ονοματεπώνυμο:
E-mail:

 

Δημοσιεύθηκε στα «ΕΠΙΚΑΙΡΑ»
(τεύχος 240ο Ημερομηνία 22/5-28/5/2014)

H ΠΡΟΚΛΗΣΗ της Πανευρωπαϊκής Διάσκεψης για τη διαγραφή του χρέους

 

Η παρούσα αναμέτρηση των ευρωεκλογών της 25ης Μαΐου, από πλευράς συγκυβέρνησης και κομμάτων που αντιπολιτεύονται το ΣΥΡΙΖΑ, παρέχει την ευκαιρία (στο πλαίσιο άκρατου λαϊκισμού) για να επαναφέρεται το δήθεν «ζήτημα» ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει την έξοδο της Χώρας από το ευρωσύστημα, παραποιώντας έτσι τον επίσημο πολιτικό λόγο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με τούτη την προδιάθεση χρήσιμο είναι να καταγραφούν τα εξής:

  • το νόμισμα και η νομισματική πολιτική

Η δημιουργία του σκληρού πυρήνα της Ένωσης μέσω του ευρωσυστήματος, δηλαδή της εισαγωγής και κυκλοφορίας του ενιαίου νομίσματος, αφορά αρχικώς πολιτική απόφαση.

Επιβάλλεται όμως να επισημειωθεί, για να μην εκτρέπεται η συζήτηση σε εξωνομικά και παραπολιτικά «λογίδια», η βασική Αρχή, ότι δηλαδή: το νόμισμα καθ’ αυτό δεν υπαγορεύει τις πολιτικές. Ζητούμενο είναι η πολιτική εξουσία και ποιός και για λογαριασμό ποιού ασκεί την νομισματική πολιτική (1).

Συνεπώς το όλο ζήτημα αφορά πολιτική βούληση. Η πολιτική βούληση όμως εξ αρχής καθιέρωσε την υπεροχή της «γερμανικής ελίτ» και μέσω αυτής την υπεροχή των επικυρίαρχων αγορών του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Οι αντιλήψεις της Bundesbank επιβλήθηκαν κυριαρχικώς. Την «ιδεολογία» δε της Bundesbank επέβαλαν από καθέδρας οι Γερμανοί στο ευρωσύστημα. Άλλωστε, είναι χαρακτηριστική η θέση του Ζακ Ντελόρ (2) ότι: «Δεν πιστεύουν όλοι οι Γερμανοί στο Θεό, πιστεύουν όμως όλοι στην Bundesbank» (sic). Η «ιδεολογία» δε της Bundesbank επέβαλε τη σπουδή και έτσι το ευρώ νομιμοποιήθηκε κατά τρόπο ιστορικώς ανακόλουθο.

Το ανακόλουθο δε αφορούσε και αφορά (και τούτο είναι θεμελιώδες) στο ότι το ενιαίο (κοινό) νόμισμα προϋποθέτει όχι μόνο «πολιτική ενότητα» αλλά και «ομοσπονδιακή συνάρθρωση» των Κρατών-Μελών. Αυτή όμως η προϋπόθεση είναι ανύπαρκτη. Ενιαίο νόμισμα χωρίς Ομοσπονδιακό Κράτος είναι πρωτοείσακτη άποψη στη θεωρία και στην πρακτική της παγκόσμιας ιστορίας του χρήματος ως νομίσματος.

  • το ζωτικό πρόβλημα του ευρώ-το όριο του νόμιμου χρέους

Εάν όμως θεμελιώδες ζήτημα για την επιβίωση του ευρώ είναι η «πολιτική ενοποίηση» και η «ομοσπονδοποίηση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε κρατική οντότητα, το ζωτικό ζήτημα του ευρώ και συνεπώς του ευρωσυστήματος, είναι η διαχείριση του χρέους (ιδιαιτέρως των χωρών του Νότου). Ουδείς αμφιβάλει ότι το υφιστάμενο χρέος είναι μη διατηρήσιμο και μη διαχειρήσιμο. Επίσης ουδείς αμφιβάλει ότι το υφιστάμενο χρέος συμπαρασύρει τις πληττόμενες οικονομίες σε βαθιά ύφεση, σκληρή λιτότητα και αποσάρθρωση των κοινωνιών. Και τούτου παρά το ό,τι η διακήρυξη (3) της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της κοινωνικής συνοχής, της αξίας του σεβασμού στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και πάνω απ’ όλα της ευημερίας των λαών, αφορούν Αρχές και Αξίες της Ένωσης.

Ως εκ τούτου υφίσταται το μέγα ζήτημα (που ως προεκτέθηκε είναι ζωτικής σημασίας) της αντοχής του ευρώ στη δύνη του υπερβολικού χρέους. Η αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος δεν μπορεί να λάβει χώρα χωρίς τη γενναία διαγραφή χρέους, η οποία σε τελευταία ανάλυση δεν αφορά (πλέον) PSI, αλλά OSI. Όσοι επιμένουν στη μη διαγραφή του χρέους κατ’ ουσίαν αντιπολιτεύονται το ευρώ!

Άλλωστε το Ενωσιακό Ευρωπαϊκό Δίκαιο θέτει όρια και όρους ως προς το ύψος του χρέους. Νόμιμο δε και αποδεκτό είναι το χρέος στην Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν υπερβαίνει το 60% στο ΑΕΠ. Τούτο επιτάσσουν οι Συνθήκες (4) και μάλιστα πρωτογενώς!

  • η Πανευρωπαϊκή Διάσκεψη

Η γενναία διαγραφή του χρέους είναι αδήριτη ανάγκη. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την Προεδρία της Ένωσης, Αλέξης Τσίπρας έχει ρητώς τοποθετηθεί για την ανάγκη δημιουργίας «ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΗΣ» (5) στα πρότυπα του 1953 για τη σημαντική διαγραφή του χρέους (με ρήτρα ανάπτυξης), ώστε το χρέος να καταστεί βιώσιμο και η κοινωνική συνοχή και πρόοδος να καταστούν πολιτικές της Ένωσης. Άλλωστε, η διαδικασία αυτή ήταν εκείνη η οποία εξασφάλισε στην τότε Δυτική Γερμανία όχι μόνο την επιβίωση, αλλά και την ανάπτυξη της, καθιστώντας τη μάλιστα κυρίαρχη οικονομική δύναμη.

  • η πρόκληση και η απάντηση

Οι δυνάμεις που αντιπολιτεύονται το ΣΥΡΙΖΑ προσπερνούν αδικαιολογήτως την πολιτική αυτή που υποστηρίζει επισήμως ο ΣΥΡΙΖΑ, για τη δημιουργία δηλαδή «Πανευρωπαϊκής Διάσκεψης» για τη διαγραφή του χρέους. Ωστόσο (κι αν προσωρινώς την προσπερνούν), δεν μπορούν να αποφύγουν την τοποθέτησή τους πάνω στην πρόκληση και πρόσκληση αυτή.

Το ερώτημα που εγείρεται ενόψει των ευρωεκλογών και που πρέπει να απαντηθεί από τις αντιπολιτευόμενες το ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις, είναι το εξής: Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η αντιπολίτευση θα στηρίξει την πρωτοβουλία «Πανευρωπαϊκής Διάσκεψης» για διαγραφή του χρέους; Ναι ή όχι;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα προκριματίσει την πολιτική τοποθέτηση ακόμη και συντηρητικών πολιτών και θα καθορίσει την ψήφο τους στις προσεχείς ευρωεκλογές.

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

  1. (1)Βλ Π.Ι.Μηλιαράκης, Το Νομισματικό Σύστημα στα πλαίσια του Οικονομικού Δικαίου (1990), Αθήνα, Εκδόσεις Αντ.Ν.Σάκκουλα, σελ. 51 και επ.
  2. (2)Bλ. Ο.Issing, Should We Have Faith in Central Bank? (2002), London: Institute of Economic Affairs, σελ. 36.
  3. (3)Βλ. άρθρα 2 και 3 ΣΕΕ.
  4. (4)Βλ. άρθρο 126 ΣΛΕΕ σε συνδυασμό με τα άρθρα 1 και 2 του 12ου Πρωτοκόλλου.
  5. (5)Η μεταπολεμπική Ευρώπη πολιτεύεται διαρκώς στο πλαίσιο συναίνεσης και συμβιβασμών. (Αναφέρομαι στο συμβιβασμό του Λουξεμβούργου που αφορούσε την πολιτική της «κενής καρέκλας» και στο συμβιβασμό των Ιωαννίνων που αφορούσε διαπραγμάτευση για την ένταξη της Αυστρίας, της Σουηδίας και της Φινλανδίας στην τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα).