gototopgototop

Newsletter

Ονοματεπώνυμο:
E-mail:

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» (τεύχος 120  Ημερομηνία 02/02-08/02/2012)

Δάνεια με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου


    Κοινός τόπος είναι ότι το δημόσιο χρέος υπολογίζεται με βάση το ΑΕΠ. Το δημόσιο δε χρέος μπορεί να διαχωριστεί σε εσωτερικό και εξωτερικό. Σφάλμα δε μέγα είναι ο μη υπολογισμός και του ιδιωτικού χρέους (εσωτερικού και εξωτερικού) προκειμένου να συνεκτιμηθούν συνολικώς η δυναμική, οι προοπτικές και τα θεμελιώδη μιας εθνικής οικονομίας. (πρβλ. Π.Μηλιαράκης, Μακροσύστημα και Ευρωσύστημα, 2009, Εκδόσεις «ΛΙΒΑΝΗ» σελ. 58).

Η διαδικασία για την αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους (πέραν του απεχθούς ή καταχρηστικού), εάν λαμβάνει χώρα με αναφορά στην εκτίμηση δημοσίου και ιδιωτικού εξωτερικού χρέους ως ποσοστού στο ΑΕΠ, τότε είναι προφανές ότι η Ελλάδα δεν ήταν πτωχή χώρα(!) κατά τον επίδικο χρόνο προσφυγής στη λεγόμενη Δανειακή Σύμβαση και στο επαχθές Μνημόνιο!

 Για παράδειγμα την περίοδο εκείνη η Μεγάλη Βρετανία είχε δημόσιο και ιδιωτικό εξωτερικό χρέος 416% στο ΑΕΠ, το Βέλγιο 267% στο ΑΕΠ, η Αυστρία 212% στο ΑΕΠ , η Γαλλία 188% στο ΑΕΠ και η Γερμανία 155% στο ΑΕΠ. Η Ελλάδα είχε μόλις 167% στο ΑΕΠ  (βλ. Μ.Νεγρεπόντη-Δελιβάνη,  Όλη η αλήθεια για το χρέος…, Σεπτέμβριος 2011, εκδόσεις «ΙΑΝΟS», σελ. 92).

Ο συνυπολογισμός δε του δημοσίου με το ιδιωτικό χρέος ευθέως συναρτάται με τα δάνεια που λαμβάνουν χώρα και με τις εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου. Οι εγγυήσεις αυτές αποτελούν ήδη Θεσμό του Δημοσιονομικού Δικαίου (βλ. Ν.2322/1995).


Με βάση τη διαδικασία αυτή υφίστανται ορισμένες πρόνοιες:

α) Να διασφαλίζεται το Ελληνικό Δημόσιο από τον κίνδυνο να θεωρηθεί ότι παραβιάζει το Κοινοτικό–Ενωσιακό Ευρωπαϊκό Δίκαιο για την απαγόρευση των κρατικών ενισχύσεων, εφόσον προβαίνει σε παροχή εγγυήσεων με δάνεια στον ιδιωτικό τομέα. (βλ. άρθρο 87 ΣυνθΕΚ και ήδη 107 ΣΛΕΕ)

β) Ο Υπουργός Οικονομικών μόνο με σύμφωνη γνώμη Τριμελούς Διυπουργικής Επιτροπής επιτρέπεται να παρέχει εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου σε ημεδαπές ή αλλοδαπές Τράπεζες, ημεδαπούς ή αλλοδαπούς Τεχνικούς Οίκους και Χρηματοοικονομικούς Οργανισμούς κλπ.

γ) Τα σχέδια για τη χρηματοδότηση επιχειρήσεων ή κλάδων παραγωγής με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου που δεν συμβιβάζονται με την κοινή-ενιαία αγορά, τίθενται υπ’ όψιν της Επιτροπής (Commission) για έλεγχο και έγκριση.

δ) Σε περίπτωση κατάπτωσης των εγγυήσεων εξετάζονται οι λόγοι και οι ενδεχόμενες παραλείψεις που συντέλεσαν στην αδυναμία κανονικής εξόφλησης του δανείου από τους υπόχρεους φορείς.

ε) Το Υπουργείο Οικονομικών δύναται να θέσει σε ειδικό καθεστώς διαχείρισης τα πάσης φύσης έσοδα και να επιβάλει περιορισμούς στη διαχείριση των δανειοληπτών με σκοπό τη συνέχιση αποπληρωμής των δανείων από τους ίδιους (προς τους οποίους έχει παρασχεθεί η εγγύηση), αλλά και να επιβάλει περιορισμούς με σκοπό την εξόφληση των όσων ήδη έχει καταβάλει το Ελληνικό Δημόσιο λόγω κατάπτωσης της εγγύησης. Αξιοσημείωτο δε επίσης είναι ότι:

στ) Το Ελληνικό Δημόσιο για κάθε παροχή εγγύησης προς ιδιώτη, δικαιούται προμήθεια που υπολογίζεται στο ετήσιο ποσοστό μέχρι 2% επί του εκάστοτε εγγυημένου ποσού κατά κεφάλαιο και τόκους.

Η προμήθεια δε αυτή αποτελεί έσοδο του Ελληνικού Δημοσίου και προορίζεται για τη μείωση της επιβάρυνσης του από τις παρεχόμενες εγγυήσεις.

Με τούτα τα δεδομένα αξίζει να διερευνηθούν από τους αρμόδιους φορείς και για κάθε περίπτωση, τόσο οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες έλαβε χώρα η παροχή των εγγυήσεων, όσο και οι συνέπειες κατάπτωσης των εγγυήσεων αυτών.

Πρέπει δηλαδή να διερευνηθεί εάν τηρήθηκαν  οι πρόνοιες ή οι διαδικασίες προκειμένου να μην υποστεί ανήκεστη οικονομική βλάβη το Ελληνικό Δημόσιο ως εγγυητής και ο ελληνικός λαός να μην φέρει στους ώμους του το βάρος τέτοιων επιλογών και εξελίξεων!..

 

 

 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» (τεύχος 81 Ημερομηνία 05/05-11/05/2011)

περί του παιγνίου των «CDS» και «CDO»

  • ο καπιταλισμός χωρίς κεφάλαιο και η ιδιωτικοποίηση του κινδύνου

Για την παρούσα κρίση που βιώνουμε, ας μου επιτραπεί να υποστηρίξω ότι η μόνη ιδεολογική θέση εκ των όσων δημοσίως έχουν διατυπωθεί και με την οποία βρίσκομαι απολύτως σύμφωνος είναι εκείνη του Gordon Brown. Ο σημαντικός αυτός πολιτικός διατύπωσε την άποψη πως το αρρύθμιστο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα δημιούργησε ένα εντελώς νέο οικονομικό φαινόμενο: τον καπιταλισμό χωρίς κεφάλαιο. (βλ. Gordon Brown,  Beyond the Crash. Overcoming the First Crisis of Globalisation, 2010,  Εκδόσεις Simon & Schuster UK Ltd, σελ. 83 και επ.)

Ο καπιταλισμός χωρίς κεφάλαιο -κατά τη γνώμη μου- συνδέεται με την πτώση του Bretton Woods (15 Αυγούστου 1971), οπότε και ανετράπη το   δόγμα ως προς την αξία του χρήματος. Στα πλαίσια της ιστορίας της κυκλοφορίας του χρήματος παρατηρείται το εξής οξύμωρο σχήμα: το αρχικό χρήμα κυκλοφορούσε επειδή «είχε αξία». Αντιθέτως, υπό το σημερινό καθεστώς του νομίσματος, το χρήμα αποκτά αξία «επειδή κυκλοφορεί». Υπό το σύστημα του Bretton Woods, το συναλλαγματικό κίνδυνο έφερε ο δημόσιος τομέας. Όταν, όμως, το σύστημα αυτό κατέρρευσε, ο κίνδυνος απλώς ιδιωτικοποιήθηκε. (βλ. Π.Μηλιαράκης, Μακροσύστημα και Ευρωσύστημα με αναφορά στο Οικονομικό Δίκαιο, 2009, Εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, σελ. 158).

Ιδιαιτέρως από το έτος 1990 οι παγκόσμιες αγορές χρήματος αφορούσαν κυκλοφορία 2 δις δολάρια την ημέρα. Ωστόσο (όπως αναλύει και ο Gordon Brown) την περίοδο της κρίσης οι ροές αυξήθηκαν κατά 6.000%!.. Τούτο οφειλόταν στις ανοιχτές και ελεύθερες αγορές και στα νεοεμφανισθέντα «παγκόσμια παράγωγα» που δημιούργησαν μια τεράστια διαπλοκή χρηματοπιστωτικών συμφωνιών και ροής χρήματος. Υπό τις προϋποθέσεις και συνθήκες της ανοιχτής και ελεύθερης αγοράς επόμενο ήταν να δημιουργηθούν στην καρδιά του συστήματος «διάφορα προϊόντα».  Τα προϊόντα αυτά πολλές φορές είναι όχι μόνο δυσνόητα στους νομικούς και οικονομολόγους που λειτουργούν εκτός συγκεκριμένων Πιστωτικών Ιδρυμάτων, αλλά σκοπίμως είναι και εντελώς παραπλανητικά με συντομογραφίες και αρτικόλεξα (π.χ. RMBS, HEL, HELOC, Alt-A, CDS, CDO). Προς την κατεύθυνση αυτή συμβάλουν αποφασιστικώς και ειδικευμένοι δικηγόροι του ήδη αναπτυσσόμενου νέου κλάδου του δικαίου του Business Law.

Στο παρόν περίγραμμα θα επιχειρηθεί επιγραμματικώς αναφορά στο  CDS (Credit Default Swap) και στο CDO (Collateralized Debt Obligation), καθόσον η λειτουργία τους είναι αρρήκτως συνδεδεμένη με την παρούσα κρίση.

Ως προς το CDS θα πρέπει να επισημειωθεί ότι αφορά σύμβαση μεταφοράς κινδύνου σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης. Ωστόσο η σύμβαση αυτή ως προς την ορολογία της προκαλεί «σύγχυση» επειδή στην πραγματικότητα το CDS δεν αποτελεί σύμβαση μεταφοράς ή ανταλλαγής (Swap). Κατ’ ουσίαν αποτελεί ασφαλιστήριο συμβόλαιο.  Με βάση ένα CDS μπορεί (για παράδειγμα) ο δανειστής κάτοχος δεκαετούς ομολόγου Κράτους ύψους 100 εκ. ευρώ,  να αγοράσει μια δεκαετή σύμβαση μεταφοράς κινδύνου αθέτησης υποχρέωσης, καταβάλλοντας για ασφάλιστρα 200.000 ευρώ το χρόνο. Η λογική του αγοραστή αυτού του προϊόντος είναι ότι στα δέκα χρόνια θα έχει καταβάλει μεν 2 εκ. ευρώ, ωστόσο θα εισπράξει οπωσδήποτε τα 100 εκ. ευρώ αν το Κράτος οφειλέτης περιέλθει σε αδυναμία να εξοφλήσει το χρέος του. Θα εισπράξει δε το ποσό αυτό οποτεδήποτε εκδηλωθεί αυτή η αδυναμία –ακόμη και εντός της δεκαετίας. Από την άλλη πλευρά ο αντισυμβαλλόμενος πωλητής του CDS ασφαλώς έχει κέρδος τα ασφάλιστρα αλλά ζημία την καταβολή του συνολικού χρέους. Λειτουργεί όμως στη λογική (που δεν διαφέρει από το τραπεζικό σύστημα), ότι θεωρείται εξαιρετικώς απίθανο στην πώληση χιλιάδων τέτοιων δανείων να παύσουν (για παράδειγμα) οι οφειλέτες Κράτη ταυτοχρόνως και όλα μαζί να εξυπηρετούν τις υποχρεώσεις τους. Έτσι το προϊόν αυτό (CDS) του οποίου εφευρέτης είναι η JP Morgan δημιουργήθηκε στη λογική ότι αποτελούσε μέσο αντιστάθμισης κινδύνου. Εξελίχθηκε όμως συντόμως ως  μέσο κερδοσκοπίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε τρία χρόνια τα σχετικά συμβόλαια αφορούσαν αγορά τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ως προς το  CDO θα πρέπει να επισημειωθεί ότι αφορά εγγυημένη δανειακή υποχρέωση. Το προϊόν αυτό (CDΟ) του οποίου εφευρέτης είναι η Goldman Sachs δημιουργήθηκε στη λογική να αναδιανέμει τον κίνδυνο αθέτησης υποχρεώσεων που μπορούσαν να προκύψουν όχι μόνο από εταιρικά αλλά και από κρατικά ομόλογα. Στην πράξη όμως το CDO κατέληξε να είναι μια μηχανή όπου στη Wall Street το  «μολύβι μετατρεπόταν σε χρυσάφι».

Στη διαδικασία που επιγραμματικώς καταγράφεται ενταύθα προκύπτει ότι σε κάποια ιστορική στιγμή «κάποιοι» θα είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι και «κάποιοι» άλλοι οι μεγάλοι χαμένοι. Ως εκ τούτου πρωτίστως οι Χώρες του Νότου (οι επιλεγόμενες και «PIGS») οφείλουν να ευρίσκονται σε ιδιαίτερη ετοιμότητα και να πολιτευτούν αναλόγως, καθόσον ο κίνδυνος έχει ιδιωτικοποιηθεί!

 

 

 

Δημοσιεύθηκε στο cretalive.gr στις 16/2/2012

ο Λαός θα πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει

 

  •  τα διλήμματα και ο  εκβιασμός!

    Είναι κοινός τόπος ότι η Χώρα ευρίσκεται σε απόκρημνη κατάσταση! Αδιαμφισβήτητο είναι δε πως το Κόμμα του Μνημονίου, όπως αυτό συγκροτείται στη λεγόμενη μεταβατική Κυβέρνηση (όπως αυτή απέμεινε) πολιτεύεται στα πλαίσια κομματικών αντιθέσεων και προσωπικών φιλοδοξιών. Έτσι και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, μη νομιμοποιημένος, άλλωστε, από το Ανώτατο Όργανο της Πολιτείας που είναι το Εκλογικό Σώμα, «πολιτεύεται» ενώπιον δραματικού αδιεξόδου. Και το δραματικό αυτό αδιέξοδο δεν εκφράζεται μόνο από την τύχη του PSI (Private Sector Involvement) ή την ένταξη στην εσωτερική έννομη τάξη του CAC’s (Collective Action Clauses), προκειμένου να υποχρεωθεί το 25% των ιδιωτών κατόχων ομολόγων να υποκύψει στο «κούρεμα» του 50%. Εκφράζεται ήδη και από το ενδεχόμενο ενεργοποίησης των CDS (Credit Defaut Swaps), πράγμα που θα πυροδοτήσει όχι μόνο ευρωπαϊκή, αλλά και διεθνή κρίση! Στο ζοφερό αυτό κλίμα, αθροίζονται και οι πολιτικές των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που κάθε άλλο εξασφαλίζουν την παραμονή της Χώρας μας στην ευρωζώνη.

Η επιχειρηματολογία δε των σκληροπυρηνικών της ευρωζώνης εκτίνεται και μέχρι εκβιασμών που θα εκδηλωθούν δραματικώς όσο πλησιάζουμε στο χρόνο των εκλογών.  

Τα προαναφερόμενα επισημειώνονται στο παρόν κείμενο, καθόσον η κυρίως αποστολή της παρούσας Κυβέρνησης ήταν η διαχείριση του PSI σε συνδυασμό με τα συμφωνηθέντα την 26η προς 27η Οκτωβρίου,  ως προς τη νέα Δανειακή Σύμβαση την οποία υπερψήφισε το Κόμμα του Μνημονίου.

 Και η νέα όμως αυτή Δανειακή Σύμβαση συνεπάγεται επαχθέστατες καταστάσεις για τον Ελληνικό Λαό και τη Χώρα συνολικώς, καθόσον οι ασκούντες τη διακυβέρνηση της Χώρας κάθε άλλο παρά διασφαλίζουν με τη διαπραγματευτική τους απραξία και αδυναμία την παραμονή της Χώρας μας (ως ισότιμου Μέλους) στο σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ζοφερή δε αυτή εικόνα που χαρακτηρίζει την πολιτική κατάσταση της Χώρας μας, επιδεινώνεται και από τις αναταράξεις των Κοινοβουλευτικών Ομάδων της παρούσας Βουλής. Η εξέλιξη δε αυτή μου επιτρέπει τα παρακάτω:

Η πρόσφατη διαφοροποίηση Μελών του Κοινοβουλίου που αφορά κυρίως στα κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, δημιουργεί μια καταρχήν σύγχυση στο Εκλογικό Σώμα. Ενόψει δε αυτού του «φαινομένου» υποστηρίζω τα παρακάτω:

Η διαφοροποίηση που εκφράστηκε στους Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αφορά κατά τη γνώμη μου πολιτικάντικη(!) εκδήλωση δήθεν «αντιμνημονιακών», ενώ κατά το μέρος που αφορά στους Βουλευτές της Ν.Δ. αφορά μια καταρχήν συνέπεια στον αρχικώς αντιμνημονιακό λόγο του Αντώνη Σαμαρά –που ωστόσο αποδείχθηκε υποκριτικός και εξόχως λαϊκιστικός!

Ενόψει των προαναφερομένων εγείρεται μείζον πολιτικό ζήτημα στο «τι» θα πράξει ο Λαός, και στο «ποιο» πολιτικό λόγο θα διατυπώσουν οι διαγραφέντες.

Α) Ως προς τους διαγραφέντες της Ν.Δ. υποστηρίζω την άποψη ότι βρέθηκαν στη «σύγχυση» μεταξύ: α) του αντιμνημονιακού λόγου της πρώτης περιόδου και β) της στήριξης της Ν.Δ. προς τη συγκυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο, που επισφραγίστηκε και με τις υπογραφές του Αντώνη Σαμαρά.

Ενόψει αυτής της σύγχυσης η διαφοροποίησή τους εντάσσεται στην (προσωπική και κατά το μέρος που τους αφορά) εμμονή τους στην αρχική θέση του Κόμματός τους. Αυτό προφανώς τους τιμά ως προς τη συνέπειά τους, αν και οι πολιτικές θέσεις του Κόμματός τους, όπως αυτές εκδηλώθηκαν με το «Ζάππειο 1 και 2», κάθε άλλο παρά μπορούσαν να συμβάλουν στην έξοδο από την κρίση, στην οποία κρίση το Κόμμα τους έχει τεράστιες ευθύνες και εξ αιτίας της πρόσφατης 5ετούς διακυβέρνησης υπό τον Κώστα Καραμανλή. Σε κάθε περίπτωση δε, η «σκληρή» στάση του Αντώνη Σαμαρά προς τα Μέλη της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας δεν είναι ανάλογη, αλλά ούτε και αντίστοιχη με την υποτακτική συμπεριφορά του και τις υπογραφές του έναντι των Εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Β) Ως προς του διαγραφέντες του ΠΑΣΟΚ υποστηρίζω την άποψη ότι: α) η πράξη τους να καταψηφίσουν τη νέα Δανειακή Σύμβαση αφορούσε «κίνηση» απελπισίας ενόψει του λαϊκού ξεσηκωμού, και β) ότι η πράξη τους αυτή, επουδενί συνεπάγεται τη διαγραφή των ευθυνών τους. Και τούτο γιατί: Το συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό μέχρι το πρόσφατο «όχι» καταχειροκροτούσε και υπερψήφιζε κάθε πρόταση «μνημονιακή» που οδηγούσε τον κόσμο σε απόκρημνη κατάσταση και την κοινωνία σε αποσύνθεση! Στους προσφάτως διαφοροποιηθέντες Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ουδεμία ανοχή δίδεται για τα όσα μέχρι την 12η  Φεβρουαρίου 2012 διέπραξαν σε βάρος του Λαού, της Κοινωνίας, αλλά και του Έθνους!

Όσοι υπερψήφισαν το επαχθές Μνημόνιο, την αντισυνταγματική εξουσιοδότηση για τη Δανειακή Σύμβαση, το βάρβαρο Μεσοπρόθεσμο, τους Προϋπολογισμούς λιτότητας και την αθλιότητα της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑ.Ο.Σ. έχουν μόνο ένα απλό χρέος: το χρέος της δημόσιας συγνώμης!

Η τοποθέτησή μου αυτή μπορεί να θεωρηθεί σκληρή. Ωστόσο κάποτε ο Λαός θα πρέπει να έχει καθαρή εικόνα για να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει!..


 

 

Δημοσιεύθηκε στα «ΕΠΙΚΑΙΡΑ»
(Τεύχος 113 Ημερομηνία 15/12-21/12/2011 σελ. 12) Το κείμενο που ακολουθεί συμπεριλαμβάνεται αποσπασματικά στο ρεπορτάζ-ανάλυση του κ.Λάμπρου Καλαρρύτη με το γενικό τίτλο «Η Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού» και με τον υπότιτλο «Ασφαλιστικά Ταμεία: με το ζόρι ιδιώτες». Το κείμενο που τέθηκε υπ’ όψιν των «ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ» έχει τίτλο:

«παράνομη η συμμετοχή των Ασφαλιστικών Ταμείων στο PSI»


Η διαδικασία «κουρέματος» (hair cut) αναφορικώς με το ελληνικό χρέος αφορά το λεγόμενο PSI (Private Sector Involvement). Αφορά δηλαδή τον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα προϋποθέτει «εθελοντική συμμετοχή» ώστε να μην υπάρξει «πιστωτικό γεγονός» (credit event). Η πρόνοια είναι δε να μην ενεργοποιηθούν τα CDS.
Στη διαδικασία αυτή του «κουρέματος» ως μη ιδιώτες δεν συμμετέχουν τα Κράτη-Δανειστές. Το Κράτος αλλά και οι Υπηρεσίες που ανήκουν στο Νομικό του Πρόσωπο, συνιστούν το Δημόσιο Τομέα (Public Sector). Ωστόσο και τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου είναι Δημόσιος Τομέας. Πρόδηλο είναι δε ότι τα Ασφαλιστικά Ταμεία ως Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου εντάσσονται στο Δημόσιο Τομέα και επουδενί είναι ιδιώτες.
Μάλιστα, ο Διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος κ.Γεώργιος Προβόπουλος (σε ανύποπτο χρόνο) στο σύγγραμμά του «Ελληνικοί Δημοσιονομικοί Θεσμοί», (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΤ.ΣΑΚΚΟΥΛΑ, 1983, σελ. 227-259) συμπεριλαμβάνει το Θεσμό της κοινωνικής ασφάλισης στους Δημοσιονομικούς Θεσμούς.
Με τούτο το δεδομένο εγείρεται μείζον πολιτικό και δεοντολογικό ζήτημα, πώς και γιατί (αν και έχει μάλιστα ανεξαρτησία από το κυβερνητικό έργο), ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος ανέχθηκε τα Ασφαλιστικά Ταμεία να συμμετέχουν στο PSI!..
Πέραν των προαναφερομένων τίθενται και σοβαρά ζητήματα νομιμότητας σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο, καθόσον η πολιτική του PSI αποφασίστηκε στα πλαίσια των Οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι αξιώσεις δε της ευρωπαϊκής έννομης τάξης, το κοινοτικό και ήδη ενωσιακό κεκτημένο, απαιτούν ώστε: «η εφαρμογή των πολιτικών και των δράσεων της Ένωσης να συνδέεται με την προαγωγή υψηλού επιπέδου απασχόλησης, με τη διαφύλαξη της κατάλληλης κοινωνικής προστασίας, με την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού…με την κοινωνική ασφάλιση και κοινωνική προστασία των εργαζομένων»
(Βλ. άρθρο 9 ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με την παρ. 1γ του άρθρου 153 ΣΛΕΕ).
Τούτες τις μέρες τα κυβερνητικά στελέχη ενημερώνουν τον Ελληνικό Λαό για την ζοφερή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει ήδη τα Ασφαλιστικά Ταμεία και προϊδεάζουν τους πολίτες για την περικοπή κύριων και επικουρικών συντάξεων. Οδηγούν δε τον κόσμο σε απελπισία για την διαβίωση του. Υπ’ όψιν βεβαίως ότι το PSI επιδεινώνει περαιτέρω δραματικώς τις συνθήκες διαβίωσης μέγιστου τμήματος του Ελληνικού Λαού και οδηγεί σε απόκρημνη κατάσταση κυρίως τους απόμαχους της ζωής, που τους επιβάλει να ζουν ακόμη και σε συνθήκες αναξιοπρεπούς διαβίωσης!..
Τούτα δε λαμβάνουν χώρα «ενώ η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη, και πρέπει να είναι σεβαστή και να προστατεύεται» σύμφωνα με το άρθρο 1 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τέλος, με βάση τα προαναφερόμενα εγείρεται και ζήτημα που αφορά ευθέως τον Πρωθυπουργό κ.Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος μάλιστα δήλωσε ότι «δεν είναι πολιτικός», και συνεπώς κατά την κοινή πείρα δεν υπεκφύγει σε ζητήματα πολιτικού ήθους και συνέπειας.
Ο κ.Πρωθυπουργός θα πρέπει να ταυτιστεί με την επιστημονική άποψη του ομότεχνού του νυν Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και Καθηγητή κ.Γεώργιου Προβόπουλου και να αποσυνδέσει τα Ασφαλιστικά Ταμεία από το PSI, καθόσον όχι μόνο εμπίπτουν στο Δημόσιο Τομέα αλλά είναι και Δημοσιονομικοί Θεσμοί.
Σε τελευταία ανάλυση οι πάντες θα λογοδοτήσουν και θα κριθούν από τον Κυρίαρχο Λαό με βάση όχι μόνο για το «τι» έπραξαν, αλλά και για το «τι» παράλειψαν να πράξουν!..





«ΕΠΙΚΑΙΡΑ» (Τεύχος 114 ημερομηνία 22/12-28/12/2011)

εκλογές το Μάρτιο με τρομοκρατία και εκβιασμό



Είναι κοινός τόπος ότι η χώρα ευρίσκεται σε απόκρημνη κατάσταση. Αδιαμφισβήτητο είναι δε πως το Κόμμα του Μνημονίου, όπως αυτό συγκροτείται στη λεγόμενη μεταβατική Κυβέρνηση, πολιτεύεται στα πλαίσια κομματικών αντιθέσεων και προσωπικών φιλοδοξιών. Έτσι και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κ.Λουκάς Παπαδήμος, μη νομιμοποιημένος, άλλωστε, από το Ανώτατο Όργανο της Πολιτείας που είναι το Εκλογικό Σώμα, θα βρεθεί ενώπιον δραματικού αδιεξόδου. Και το δραματικό αυτό αδιέξοδο δεν θα εκφράζεται μόνο από την τύχη του PSI ή την ένταξη στην εσωτερική έννομη τάξη του CAC’s (Collective Action Clauses), προκειμένου να υποχρεωθεί το 25% των ιδιωτών κατόχων ομολόγων να υποκύψει στο «κούρεμα» του 50%. Θα εκφράζεται και από το ενδεχόμενο ενεργοποίησης των CDS (Credit Defaut Swaps), πράγμα που θα πυροδοτήσει όχι μόνο ευρωπαϊκή, αλλά και διεθνή κρίση!..
Τα προαναφερόμενα επισημειώνονται στο παρόν κείμενο καθόσον η κυρίως αποστολή της παρούσας Κυβέρνησης ήταν η διαχείριση του PSI σε συνδυασμό με τα συμφωνηθέντα την 26η προς 27η Οκτωβρίου, ως προς τη νέα Δανειακή Σύμβαση. Και η νέα όμως Δανειακή Σύμβαση συνεπάγεται επαχθέστατες καταστάσεις για τον Ελληνικό Λαό και τη χώρα συνολικώς.
Ο συνδυασμός δε των δύο (2) παραπάνω δεδομένων (ήτοι του PSI και της νέας Δανειακής Σύμβασης), επιδεινώνεται δραματικώς από το νέο «Δημοσιονομικό Σύμφωνο» του Δεκεμβρίου.
Για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο που προέκυψε προσφάτως, αρκεί να αναφερθεί ότι για τις ρυθμίσεις του εναντιώνονται και χώρες της ευρωζώνης με πιστοληπτική αξιολόγηση 3Α (ΑΑΑ), όπως είναι η Φινλανδία και η Αυστρία. Τέτοια όμως εναντίωση δεν έχει εκφράσει, αλλά ούτε και επιφύλαξη έχει διατυπώσει η Κυβέρνηση του κ.Λουκά Παπαδήμου, παρά το ό,τι οι κυρώσεις είναι βαρύτατες για Κράτος-Μέλος, εφόσον:
1) Επί τρία χρόνια διακυμαίνεται το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών του ως προς το ΑΕΠ άνω του 6% ή κάτω του 4%.
2) Επί τρία συνεχή έτη το ονομαστικό κόστος της ωριαίας απασχόλησης των εργαζομένων υπερβαίνει το 9%.
3) Το χρέος του ιδιωτικού τομέα υπερβαίνει το 160% του ΑΕΠ.
4) Η πιστωτική επέκταση στον ιδιωτικό τομέα υπερβαίνει το 15% του ΑΕΠ.
5) Το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ.
Τα προαναφερόμενα συνεπάγονται όχι μόνο ζοφερό, αλλά και επικίνδυνο καθεστώς στα πλαίσια της ευρωζώνης.
Ως εκ τούτου η υπό τον κ.Λουκά Παπαδήμο Κυβέρνηση θα κληθεί να λογοδοτήσει για δεσμεύσεις που θα αναλάβει χωρίς τη συναίνεση του Εκλογικού Σώματος. Συνεπώς το σύστημα διακυβέρνησης θα βρεθεί προ αδιεξόδου!
Με τούτα τα δεδομένα και ενόψει του ενδεχόμενου άναρχου ξεσηκωμού του Λαού με αφορμή τις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου, την ολοκλήρωση περί το Μάρτιο της συμφωνίας για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και το γεγονός ότι θα πρέπει η χώρα μας στις 20 Μαρτίου να εξοφλήσει ομόλογα αξίας 14,4 δις ευρώ, δεν αποκλείεται, ο μήνας Μάρτιος του 2012 να είναι μήνας εκλογών. Και θα είναι μήνας εκλογών πριν την 20η Μαρτίου.
Ωστόσο, θα πρέπει οι πολίτες από τώρα να γνωρίζουν ότι οι εκλογές αυτές μπορεί να διεξαχθούν υπό το τρομοκρατικό δίλημμα και τον εκβιασμό της καταβολής της 7ης (παλαιάς) δόσης ή της 1ης νέας δόσης των 88 δις ευρώ.
Αυτό όμως τον εκβιασμό ο Λαός θα τον αντιπαρέλθει με τη συγκρότηση ενός ευρέως αντιμνημονιακού μετώπου. Εδώ δε εστιάζεται και η ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων που αντιτίθενται στην επικίνδυνη κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα από το σύστημα διακυβέρνησης των τελευταίων ετών!..




Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
«ΕΠΙΚΑΙΡΑ» (τεύχος 86 ημερομηνία 06/6-15/6/2011)
(Το κείμενο δημοσιεύθηκε με τον τίτλο «ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ-ΣΟΚ Άκυρο το Μνημόνιο με βάση τη Συνθήκη της Λισαβόνας»)

Οι ευθύνες των δανειστών μας και οι ακυρότητες της δανειακής σύμβασης


ΟΙ ΝΟΜΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ

Η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» (στο εξής «Σύμβαση»), μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της περιλαμβάνει συγκεκριμένες διατάξεις οι οποίες πάσχουν απόλυτη ακυρότητα κατά το Ενωσιακό Ευρωπαϊκό Δίκαιο και δημιουργούν πολιτικές παρενέργειες ως προς την ουσία τους.
Αρχικώς παρατηρείται ότι στο «προοίμιο» της Σύμβασης (βλ. άρθρ. 6), έχει τεθεί ο όρος συνάρτησής της με το «Μνημόνιο Συνεννόησης» (στο εξής Μνημόνιο), το οποίο «μπορεί κατά διαστήματα να τροποποιηθεί / ή και να συμπληρωθεί» -όπως επιχειρείται προσφάτως. Επίσης η Σύμβαση περιλαμβάνει και ιδιαίτερο κεφάλαιο (βλ. άρθρ. 14) ως προς το εφαρμοστέο δίκαιο και τη δικαιοδοσία. Δυνάμει του άρθρου αυτού, η «οποιαδήποτε διένεξη» τίθεται στη δικαιοδοτική κρίση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), ενώ κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση διέπεται και ερμηνεύεται σε εφαρμογή του «αγγλικού δικαίου». Περαιτέρω, η Ελλάδα αμετακλήτως και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει αναφορικώς με την ίδια ή τα περιουσιακά της στοιχεία, όπως παραιτείται και από τα ένδικα μέσα που δικαιούται. Επίσης γίνεται ρητή αναφορά στις διατάξεις της παρ. 9 του άρθρου 126 ΣΛΕΕ και του άρθρου 136 ΣΛΕΕ. Τα άρθρα δε αυτά συλλειτουργούν για τον συντονισμό και την εποπτεία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Ωστόσο όμως, ως κανόνες δικαίου, δεν εφαρμόσθηκαν από τα Θεσμικά Όργανα –όπως παρακάτω:
δεν λειτούργησαν οι Θεσμοί
-οι ευθύνες των Οργάνων της Ένωσης
Από την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 126 ΣΛΕΕ που επικαλείται η Σύμβαση και που αφορούν το Μνημόνιο, προκύπτουν τα εξής:
1) Τα Κράτη-Μέλη έχουν υποχρέωση να αποφεύγουν τα υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα, ενώ η Επιτροπή έχει τη ρητή υποχρέωση και ευθύνη: α) να παρακολουθεί την εξέλιξη της δημοσιονομικής κατάστασης και το ύψος του δημοσίου χρέους τους, β) να εντοπίζει τις μεγάλες αποκλείσεις, γ) να προβαίνει σε σχετικές εκθέσεις και δ) να ενημερώνει το Συμβούλιο.
2) Το Συμβούλιο, επίσης, έχει ρητή υποχρέωση και ευθύνη να αποφασίζει για το υπερβολικό έλλειμμα.
3) Οι Συνθήκες, κατά τρόπο προδήλως βέβαιον, δεν επιτρέπουν να ανακύψει αιφνιδίως υπερβολικό έλλειμμα. Άλλωστε, το Συμβούλιο «χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση» παρεμβαίνει στις παρεκκλίσεις της δημοσιονομικής πολιτικής. Αξιοσημείωτο είναι δε, ότι αρχικώς οι παρεμβάσεις -συστάσεις είναι μυστικές. Όμως, το Συμβούλιο όταν διαπιστώσει την έλλειψη αποτελεσματικής δράσης προβαίνει σε «δημόσια ανακοίνωση». Περαιτέρω:
4) Το Συμβούλιο έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες και ιδιαίτερες ευθύνες, προτού το παρεκτρεπόμενο Κράτος-Μέλος «εκτεθεί στις αγορές». Έτσι, σε περίπτωση δημοσιονομικής παρεκτροπής, το Συμβούλιο, κυρίως και κατ’ αρχάς:
α) Υποχρεώνει το παρεκτρεπόμενο Κράτος να μην «εκδώσει ομολογίες και χρεόγραφα», προτού προβεί σε δημόσια ενημέρωση των στοιχείων της δημοσιονομικής του κατάστασης. (Εάν παρά ταύτα εκδοθούν οι «σχετικοί τίτλοι» και οι αγορές ανταποκριθούν, αυτό θα λάβει χώρα με αποκλειστική ευθύνη των αγορών.)
β) Καθορίζει το εύρος και τα ακριβή στοιχεία που απαιτούνται ως πρόσθετες δημόσιες πληροφορίες, πριν την «έκδοση ομολογιών και χρεογράφων».
γ) Προσκαλεί την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να αναθεωρήσει την πολιτική του δανεισμού της έναντι του εν λόγω Κράτους.
δ) Επιβάλλει ακόμη και πρόστιμα εύλογου ύψους ή απαιτεί ακόμη και άτοκες καταθέσεις. (Ενταύθα επισημειώνεται ο όρος «ατόκως»!)
ε) Στερεί, υπό προϋποθέσεις, ακόμη και το δικαίωμα ψήφου στο Συμβούλιο. (Έσχατο μέτρο!)
Κατ’ ουσίαν δηλαδή το Συμβούλιο με ευθύνη του, θέτει στο παρεκτρεπόμενο Κράτος-Μέλος προϋποθέσεις προτού αυτό εκτεθεί σε δημόσιο δανεισμό. Τα «πρόσθετα» δε «στοιχεία» που απαιτούνται προφανώς δεν αφορούν τα όσα (μόνο) η οικεία (Εθνική) Στατιστική Υπηρεσία παρέχει. Οι προαναφερόμενες πρόνοιες των πρωτογενών Συνθηκών δεν αφορούν μόνο τη Συνθήκη της Λισσαβώνας. Το άρθρο 126 ΣΛΕΕ είναι το αυτό με το προϊσχύσαν άρθρο 104 ΣυνθΕΚ. Αναφερόμαστε δηλαδή σε πάγιες πολιτικές αλλά και διαχρονικές ευθύνες που έχει εγκαθιδρύσει το πρωτογενές Κοινοτικό και ήδη Ενωσιακό Ευρωπαϊκό Δίκαιο.
Με βάση τα προεκτεθέντα αναντίρρητο είναι ότι αφενός μεν δεν λειτούργησαν οι Θεσμοί και αφετέρου ότι τα αρμόδια Όργανα της Κοινότητας και ήδη Ένωσης, δεν πολιτεύθηκαν στα πλαίσια της Αρχής της Νομιμότητας. Συνεπώς η συνευθύνη τους για το υπερβολικό έλλειμμα του Ελληνικού Κράτους είναι αυταπόδεικτη. Τούτο βεβαίως δεν απαλλάσσει διαχρονικώς τις εσωτερικές Αρχές και τα αρμόδια Όργανα της Ελληνικής Δημοκρατίας από τις ευθύνες που τους αναλογούν.

οι ακυρότητες της Σύμβασης
Για τις ακυρότητες της Σύμβασης που επιδρούν και στο Μνημόνιο (στο εκάστοτε τροποποιημένο ή συμπληρωμένο Μνημόνιο) αξιοσημείωτα είναι (και) τα παρακάτω:
1) Σύμφωνα με το άρθρο 14 της Σύμβασης (που αφορά στο εφαρμοστέο δίκαιο και τη δικαιοδοσία), συνομολογείται η αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). Ωστόσο, η παρ. 9 του άρθρου 126 ΣΛΕΕ που ρητώς επικαλείται η Σύμβαση αφορά διάταξη που δεν υπάγεται στη δικαιοδοτική κρίση του ΔΕΕ!.. Είναι απολύτως σαφής η διάταξη της παρ. 10 του άρθρου 126 ΣΛΕΕ περί αυτού. Τη διάταξη δε αυτή δεν μπορεί να τροποποιήσει ούτε να αναθεωρήσει η Σύμβαση ή το όποιο Μνημόνιο! (Τούτο υπ’ όψιν των συναδέλφων μου νομικών του Λονδίνου που «επεξεργάστηκαν» τη Σύμβαση και το Μνημόνιο).
2) Σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 19 ΣΕΕ, το ΔΕΕ εξασφαλίζει την τήρηση του δικαίου κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή των Συνθηκών και όχι ασφαλώς την τήρηση και ερμηνεία του «αγγλικού δικαίου». Άλλωστε, το ΔΕΕ δεν έχει γενική αρμοδιότητα να εκδικάζει κάθε διαφορά που δημιουργείται στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Ενωσιακού Δικαίου. (βλ. παρ. 2 του άρθρου 13 ΣΕΕ και άρθρο 274 ΣΛΕΕ).
Συγκεκριμένα το άρθρο 14 της Σύμβασης «επιδιώκει» εφαρμογή δικαίου που δεν υπάγεται στην αρμοδιότητα του ΔΕΕ. Στο αυτό όμως άρθρο η Ελλάδα παραιτείται από τις σχετικές ασυλίες και τα ένδικα μέσα. Τέτοιες όμως παραιτήσεις δεν επάγονται έννομα αποτελέσματα λόγω προσφυγής σε μη εφαρμοστέο δίκαιο και λόγω έλλειψης αρμοδίου δικαιοδοτικού Οργάνου. Συνεπώς και κατά τούτο οι συνομολογήσεις του άρθρου αυτού, πάσχουν απόλυτη ακυρότητα. (Για να αντιληφθεί ο μη νομικός αναγνώστης το ζήτημα, αρκεί ένα παράδειγμα έστω και ακραίο: Με την αυτή «νομική λογική» θα μπορούσε να είχε ορισθεί εφαρμοστέο δίκαιο ο «Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδος» και δικαιοδοτικό Όργανο η «Διαρκής Ιερά Σύνοδος»!...

η επαναδιαπραγμάτευση
Συνομολόγηση δανειακής σύμβασης μεταξύ της Ελλάδας και (κυρίως) της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς σεβασμό στις αξιώσεις και στις πρόνοιες των Συνθηκών που ρητώς απαιτούν: «πλήρη απασχόληση», «κοινωνική πρόοδο», «καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού», «κοινωνική δικαιοσύνη», «οικονομική και κοινωνική συνοχή», «αλληλεγγύη μεταξύ των Κρατών-Μελών» καθώς και «σεβασμό και ισότητα μεταξύ των Κρατών-Μελών». (βλ. άρθρο 3 ΣΕΕ και παρ. 2 και 3 του άρθρου 4 ΣΕΕ). Οι διατάξεις αυτές δεν μπορούν να «ξεπεραστούν», πολλώ δε μάλλον όταν η παρ. 1 του άρθρου 3 ΣΕΕ επιτάσσει «την ευημερία των Λαών της Ένωσης»! Δεν μπορούν δε να «ξεπεραστούν» παρά μόνο εάν ρητώς καταργηθούν με νέες Συνθήκες ώστε να ισχύει ως μόνη διάταξη η «οικονομία της αγοράς»! Ως τότε όμως οι προαναφερόμενες διατάξεις είναι σεβαστές. Υπερισχύουν μάλιστα ακόμη και αντίθετων αυστηρών διατάξεων των εσωτερικών νομοθεσιών των Κρατών-Μελών.
Με τούτα τα δεδομένα επιβάλλεται η επαναδιαπραγμάτευση γενικώς των όρων του δανεισμού. Στη διαδικασία δε αυτή θα πρέπει: α) να υπομνησθούν στους εταίρους και δανειστές μας, οι προαναφερόμενες ακυρότητες και οι προαναφερόμενες πρόνοιες των άρθρων 3 και 4 ΣΕΕ, β) να καταστεί σαφής η ευθύνη των εταίρων και δανειστών μας Μελών του Συμβουλίου και του Eurogroup, γ) να αναληφθούν από την Επιτροπή οι ευθύνες που της αναλογούν, δ) να απαγγελθεί ακυρότητα του άρθρου 14 της Σύμβασης ως προς την παραίτηση της Ελλάδας από τις ασυλίες και τα ένδικα μέσα και ε) να υπάρξει ρύθμιση –επιμήκυνση του χρέους με σεβασμό στο μέτρο για την επίτευξη του σκοπού με τα ηπιότερα μέσα και μέτρα σε εφαρμογή της παρ. 4 του άρθρου 5 της ΣΕΕ (Αρχή της Αναλογικότητας).
Αποδεκτές λύσεις στα πλαίσια εφαρμογής της Αρχής της Αναλογικότητας θα μπορούσαν να είναι: α) ο έλεγχος που τυχόν αφορά επαχθές χρέος λόγω υπερπολλαπλάσιας απόδοσης κεφαλαίου εξ αιτίας υπερβολικού τοκισμού και β) η «ήπια αναδιάταξη» του χρέους (reprofiling) –τούτο δεν συνεπάγεται «πιστωτικό γεγονός». Βεβαίως η προοπτική αναδιάταξης του χρέους εξακολουθεί να βρίσκει αντίθετη την ΕΚΤ. Ωστόσο οι ευρωτραπεζίτες θα πρέπει να αποδεχθούν το ενδεχόμενο επιμήκυνσης-εθελοντικής διακράτησης των Ελληνικών ομολόγων, τουλάχιστον για την προσεχή 5ετία.
Η πρόσφατη υποβάθμιση της Χώρας μας από τη Moody’s στην κατηγορία «Caa1» κατατάσσει την Ελλάδα στην ίδια πιστοληπτική αξιολόγηση και στο επίπεδο που βρισκόταν η Αργεντινή το 2001 -πέντε (5) μήνες πριν κηρύξει στάση πληρωμών! Στο «τραπέζι» λοιπόν των διαπραγματεύσεων όλα τα ενδεχόμενα.
Καιρός είναι πολιτικές ηγεσίες, εταίροι δανειστές και πολίτες της Ένωσης, να τεθούν ενώπιον των ευθυνών τους –πριν είναι πολύ αργά για όλους!..




Aκυρότητες, φασισμός και υποτέλεια

«ΕΠΙΚΑΙΡΑ» (Τεύχος 105 Ημερομηνία 20/10-26/10/2011)

DOMINIUM επί πραγμάτων και IMPERIUM επί προσώπων
Στο 86ο τεύχος των «ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ» (9/6-15/6/2011) αναφερόμουν διεξοδικώς με βάση το Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο στις ακυρότητες της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης» μεταξύ της Ελλάδας και των ετέρων δανειστών.
Για την πληρότητα του νομικού λόγου και επειδή εξακολουθεί να γίνεται από ερικλάγκτες και από καθέδρας υπεράσπιση της «αυθεντίας» των «συμπεφωνημένων» με αναφορά στην οπωσδήποτε τήρηση αλλά και επιβολή των όρων του «Μνημονίου», ας μου επιτραπούν τα παρακάτω:
Με την κύρωση του «Μνημονίου Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής» (βλ. Ν.3845/2010 σελ. 1335 έως 1384, ΦΕΚ 65/τ.Α/6.5.2010) ιδρύονται δεσμεύσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των Δανειστών. Από τα συμβατικά δε κείμενα προκύπτουν τα εξής:
1) Στη «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος το ΔΝΤ.
2) Στη «Συμφωνία μεταξύ των Πιστωτών» όπου ιδρύονται κανόνες μεταξύ των Κρατών-Μελών της ευρωζώνης δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος το ΔΝΤ.
3) Στο «Μνημόνιο Συνεννόησης» στο οποίο ενσωματώνονται: α) το «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής», β) το «Μνημόνιο για τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής» και γ) το «Τεχνικό Μνημόνιο Συνεννόησης», και πάλι δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος το ΔΝΤ.
Ως εκ τούτου, κατ’ αρχήν, με βάση την αυστηρή τυπικότητα των συνομολογηθέντων δεν υφίσταται «ΤΡΟΙΚΑ».
Προκειμένου όμως η Ελλάδα να χρηματοδοτηθεί (και) από το ΔΝΤ, απηύθυνε επιστολή προς τον (τότε) Διευθύνοντα Σύμβουλό του Dominique Strauss-Kahn στην οποία (επιστολή) ήταν συνημμένα: α) το «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής» και β) το «Τεχνικό Μνημόνιο Συνεννόησης».
Το ΔΝΤ μέσω προστηθέντος προσώπου (Siddharth Tiwari) απάντησε στην Ελληνική Δημοκρατία ότι ενέκρινε τη σχετική αίτηση «υπό την προϋπόθεση»(!) ότι η ενημέρωση που παρέχεται από την Ελλάδα που αφορά στο Μνημόνιο, «είναι ακριβής»! Δηλαδή, το ΔΝΤ έλαβε υπ’ όψιν του τις σχετικές «δανειακές διαδικασίες» με την επιφύλαξη όμως να μην εξαπατάται από την Ελληνική Δημοκρατία!.. Ενταύθα αξίζει να επισημειωθούν και τα παρακάτω:
1) Ότι με βάση το δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών της Βιέννης του 1969, το ΔΝΤ δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Απλώς έχει παρασχεθεί η συγκατάθεσή του. Και
2) Ότι το ΔΝΤ μπορεί να παράσχει σε δανειζόμενο Κράτος «τεχνική βοήθεια» (βλ. τη Συμφωνία του 1992, άρθρο V εδαφ. 2, παρ. β).
Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι φορείς της «διαδικασίας τεχνικής βοήθειας» δεν είναι «Ύπατοι Αρμοστές», αλλά οργανωμένες οντότητες, όπως το «Ινστιτούτο του ΔΝΤ» (IMF Institute) και το «Κοινό Ινστιτούτο της Βιέννης» (Joint Vienna In-stitute). Άλλωστε, η έννοια της «συνεργασίας» που προνοείται και στο άρθρο 25 στο «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής», αφορά ανταλλαγή πληροφοριών και συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα με προσωπικό του ΔΝΤ και ειδικώς εξουσιοδοτημένους «εξωτερικούς ελεγκτές», στα πλαίσια της λειτουργίας της Τράπεζας της Ελλάδος.
Ειδικότερα ως προς το ΔΝΤ, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ενώ ο ιστορικός καταστατικός Σκοπός του, σύμφωνα με την παρ. ii του άρθρου 1 είναι: «η προαγωγή και συντήρηση υψηλών επιπέδων απασχόλησης και πραγματικού εισοδήματος», εν τούτοις, από το 1974, το ΔΝΤ υπερασπίζεται τις πολιτικές εκείνες που επιβάλλουν τη «μετάβαση» των Κρατών-Μελών στην «οικονομία της αγοράς». (πρβλ. τη σχετική απόφαση του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΝΤ no 4241-[74/67] της 13ης Ιουνίου 1974).
Όμως, από την «τεχνική υποστήριξη» που προνοείται, μέχρι την καθοδήγηση Ανώτατων Κυβερνητικών Στελεχών και την ερήμην της Χώρας λήψη αποφάσεων, υφίσταται τεράστια απόσταση νομιμοποιητικής σημασίας και δεοντολογίας. Και τούτο γιατί η παρέμβαση του ΔΝΤ καθώς και των λοιπών δανειστών, αφορά πολιτικές που εμπίπτουν στο περίγραμμα της υποτέλειας-προτεκτοράτου. Εντύπωση δε συνιστά για την αξιοπρέπεια της ελληνικής έννομης τάξης, ότι η Δανειακή Σύμβαση καθεαυτή (που αποτελεί τη βάση του όλου συστήματος δανειοδότησης της Ελληνικής Δημοκρατίας), κατ’ ουσίαν ισχύει με τρόπο πραξικοπηματικό! Η άποψη ότι αρκεί η υπογραφή της Δανειακής Σύμβασης από τον Υπουργό των Οικονομικών με βάση την εξουσιοδότηση του άρθρου 9 του Ν.3847/2010 (ΦΕΚ 67/τ.Α/11.5.2010), είναι απαράδεκτη, καθόσον προσκρούει ευθέως στις αξιώσεις της παρ. 2 του άρθρου 36 του Συντάγματος.
Ιδιαιτέρως δε αξιοσημείωτα είναι και τα παρακάτω, σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 12 της Δανειακής Σύμβασης, τα οποία ισχύουν αυτολεξεί ως εξής:
«Σε περίπτωση που μία ή περισσότερες από τις διατάξεις που περιλαμβάνονται στην παρούσα Σύμβαση είναι ή καταστούνεξ ολοκλήρου ή εν μέρει άκυρες, παράνομες ή μη εκτελεστές από οποιαδήποτε άποψη βάσει οποιουδήποτε εφαρμοστέου νόμου, η ισχύς, η νομιμότητα και η εκτελεστότητα των υπολοίπων διατάξεων που περιλαμβάνονται στην παρούσα Σύμβαση επ’ ουδενί τρόπω επηρεάζεται ή κλονίζεται για το λόγο αυτό. Οι διατάξεις που είναι εξ ολοκλήρου ή εν μέρει άκυρες, παράνομες ή μη εκτελεστές, ερμηνεύονται και ως εκ τούτου εφαρμόζονται σύμφωνα με το πνεύμα και τον σκοπό της παρούσας Σύμβασης.»
Τούτων δοθέντων συνομολογείται ευθέως ότι στη Δανειακή Σύμβαση υπάρχουν διατάξεις οι οποίες μπορούν να κριθούν εξ ολοκλήρου ή μερικώς άκυρες, παράνομες και μη εκτελεστές και τούτο ασχέτως του… «αγγλικού δικαίου» που συνομολογείται ως εφαρμοστέο δίκαιο! Ασφαλώς δε οι κατά τα άλλα νόμιμες και έγκυρες διατάξεις δεν επηρεάζονται από την παρανομία των απαραδέκτων κανόνων. Όμως, Αρχή Ασφάλειας Δικαίου δεν καθίσταται πλέον η τήρηση της νομιμότητας, αλλά το DOMINIUM επί πραγμάτων και το IMPERIUM επί προσώπων, εφόσον επιβάλλεται οπωσδήποτε (ακόμη και σε περίπτωση παρανομίας) το «πνεύμα» και ο «σκοπός» της Σύμβασης. Έτσι, οι εξ ολοκλήρου άκυρες, παράνομες και μη εκτελεστές διατάξεις θα εφαρμόζονται οπωσδήποτε ακόμη κι αν προσκρούουν σε πρόνοιες και αξιώσεις της Διεθνούς και Ευρωπαϊκής έννομης τάξης.