gototopgototop

Newsletter

Ονοματεπώνυμο:
E-mail:

Αποσπασματική Αρθρογραφία του Πέτρου Μηλιαράκη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα
«ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» (Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010)

Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Αρχικώς παρέλκει να αναφερθούν σχολαστικώς στο παρόν περίγραμμα οι πολιτικές που επέβαλαν την με νομικούς όρους καθιέρωση κριτηρίων –όρων για την άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κοινός τόπος είναι δε ότι οι κανόνες -δεσμεύσεις περί τα υγιή δημοσιονομικά, έχουν εγκαθιδρυθεί με τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (γνωστή ως «Συνθήκη του Maastricht»). Οι «δεσμεύσεις» όμως αυτές ιδρύουν για πρώτη φορά με κανόνες πρωτογενούς δικαίου «συγκεκριμένα» πλαίσια οικονομικής πολιτικής. Το εγχείρημα δε τούτο είναι ειλικρινώς παράδοξο ακόμη και στα πλαίσια του Οικονομικού Δικαίου.
Η παραδοξότητα αυτού του νομικοοικονομικού φαινομένου θα μπορούσε να καταδειχθεί με εντυπωσιακότερο τρόπο, εάν (για παράδειγμα) στα κριτήρια του 3% για το έλλειμμα και του 60% για το δημόσιο χρέος, ήθελε τεθεί όρος που να αφορά και την ανεργία (π.χ. ότι δεν μπορεί να είναι κατώτερη του 8%).
Αναφορικώς με τις νομικοοικονομικές δεσμεύσεις και τους ρυθμιστικούς κανόνες δικαίου επιβάλλεται ενταύθα να γίνει αναφορά ότι (στα πλαίσια της Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης της Λισσαβώνας και στο «παράρτημα» που αφορά «δηλώσεις σχετικά με διατάξεις των Συνθηκών»), υπάρχει και η υπ’ αριθμ. «30 δήλωση» αναφορικώς με: «το άρθρο 104 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Σύμφωνα με τη «δήλωση» αυτή επαναβεβαιώνονται: α) η  Αρχή της Δημοσιονομικής Πειθαρχίας που συναρτάται με  τις Συνθήκες και το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, και β) η «Στρατηγική της Λισσαβώνας» που αφορά την  απασχόληση, τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και την κοινωνική συνοχή.
Δηλαδή, η προσαρτημένη δήλωση «30» της Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης της Λισσαβώνας αποδίδει ισοδύναμη νομική ισχύ τόσο στις Συνθήκες (κριτήρια-όροι του Maastricht) όσο και στις πολιτικές (πυλώνες) της Στρατηγικής της Λισσαβώνας, σε σχέση πάντοτε με τις πρόνοιες και δεσμεύσεις του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Οίκοθεν νοείται ότι έχουν ισοδύναμη νομική δέσμευση: η δημοσιονομική πειθαρχία –η απασχόληση- οι μεταρρυθμίσεις –η κοινωνική συνοχή- το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Ωστόσο:
Σύμφωνα με την προαναφερόμενη δήλωση «30» που προσαρτάται στη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισσαβώνας: «τα Κράτη-Μέλη αναμένουν με ενδιαφέρον ενδεχόμενες προτάσεις της Επιτροπής καθώς και περαιτέρω συμβολές των Κρατών-Μελών όσον αφορά την ενίσχυση και τη διευκρίνηση της εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης».
Κατακλείδα δε της «δήλωσης» αυτής είναι ότι: «η παρούσα δήλωση δεν προδικάζει τις μελλοντικές συζητήσεις σχετικά με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης».
Με τούτα τα δεδομένα δεν παγιώνεται μια μόνιμη νομικοοικονομική εκδοχή-λογική που να αφορά το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, καθόσον τόσο η Επιτροπή όσο και τα Κράτη-Μέλη μπορούν να παρέμβουν με μεταρρυθμιστικές αντιλήψεις και αναπροσαρμογές που θα αφορούν το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.
Με βάση τα προεκτεθέντα είναι απολύτως νομιμοποιημένη και μάλιστα στο επίπεδο του πρωτογενούς Ευρωπαϊκού Δικαίου η όποια παρέμβαση ηγέτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μεταρρυθμιστικές αντιλήψεις και αναπροσαρμογές σχετικώς με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Μια τέτοια παρέμβαση οποιουδήποτε ηγέτη Κράτους-Μέλους, αναντιρρήτως θα χαιρετιστεί ιδιαιτέρως  από Χώρες του Νότου, χωρίς να αποκλείεται και η θετική στάση ισχυροτέρων οικονομικά Κρατών-Μελών. Σε μια τέτοια παρέμβαση, ως έχων όλες τις τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις, μπορεί να προβεί ο Έλληνας Πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου.  Άλλωστε, αξίζει ενταύθα να επισημειωθεί-υπομνησθεί η παρέμβαση του Ανδρέα Παπανδρέου αναφορικώς με τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα



Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
«Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ» στο φύλλο Μαΐου 2009

ο έλληνας ως ευρωπαίος πολίτης


Στις κάλπες της 7ης Ιουνίου 2009 ο κυρίαρχος λαός λειτουργεί υπό δύο έννοιες: α) υπό την έννοια του πολίτη της Ελλάδας που ανήκει στο Εκλογικό Σώμα –που είναι το κυρίαρχο Όργανο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, σύμφωνα με το οποίο στον κάθε πολίτη ανήκει το αυτό ποσοστό κυριαρχίας και β) υπό την έννοια του πολίτη της Ένωσης που είναι ο φορέας νομιμοποίησης των ενωσιακών εξουσιών και διαδικασιών.
Οι έλληνες πολίτες που «συμπληρωματικώς» έχουν και την ιθαγένεια της Ένωσης, με την παρουσία τους στην ευρωκάλπη, καλούνται να λειτουργήσουν μεταξύ του ευρωπαϊκού νομικού δόγματος και των ευρωπαϊκών πολιτικών.
Με βάση το νομικό δόγμα, ο πολίτης της Ένωσης νομιμοποιεί τις διαδικασίες. Ωστόσο όμως με την επιλογή του στην κάλπη, αποφαίνεται και για την κατεύθυνση της γραφειοκρατίας και των επιλογών των Βρυξελλών.
Το πρωτογενές Ευρωπαϊκό Δίκαιο που προδήλως είναι προϊόν συμβιβασμών (consensus) κινείται μεταξύ της θεωρίας της «ελεύθερης αγοράς» αλλά και της θεωρίας της «κοινωνικής συνοχής». Κινείται δηλαδή μεταξύ του ιδεολογήματος της (δήθεν) «αυτορυθμιζόμενης αγοράς» και των Αρχών της προστασίας του κοινωνικών δικαιωμάτων.
Οι ευρωπαίοι πολίτες και συνεπώς και οι έλληνες πολίτες, οφείλουν να προασπιστούν τα Θεμελιώδη Δικαιώματα τους και τις Αρχές της ενωσιακής έννομης τάξης, αξιώνοντας ώστε οι πολιτικές του διακυβερνητισμού να κοινοτικοποιηθούν και να ενταχθούν στον Πυλώνα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας-Ένωσης με το κύρος του ευρωπαϊκού κεκτημένου (acquis communautaire). Οι Αρχές δε της ενωσιακής έννομης τάξης έχουν ενσωματώσει τα Θεμελιώδη Δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη. Ωστόσο τα δικαιώματα αυτά και οι Αρχές αυτές σε μεγάλο εύρος δεν λειτουργούν δεσμευτικώς.
Οι ευρωπαίοι πολίτες και οι έλληνες ως ευρωπαίοι πολίτες, οφείλουν να μην λησμονούν ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Κολωνίας (του Ιουνίου 1999), για πρώτη φορά προσέγγισε το ζήτημα και διατύπωσε την ανάγκη να καταρτιστεί ένας Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων προκειμένου να καταστεί σαφής η προεξέχουσα σημασία, το εύρος και το νομικοπολιτικό κύρος των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων για τους πολίτες της Ένωσης.
Ο Χάρτης αυτός που υιοθετήθηκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Νίκαιας (Δεκέμβριος 2000), και που έχει περιαφθεί με το κύρος τόσο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όσο και του Συμβουλίου αλλά και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Commission), επανατοποθετεί τον ευρωπαϊκό πολιτισμό με αναφορά στις οικουμενικές αξίες της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της υπηκοότητας αλλά και της δικαστικής προστασίας. Ο πολιτισμός αυτός που περιλαμβάνει το σύνολο των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και Ελευθεριών πρέπει να είναι το σημείο αναφοράς για τις επιλογές των ευρωπαίων πολιτών, με το βασικό πολιτικό ερώτημα: ποιοί είναι εκείνοι οι πολιτικοί φορείς οι οποίοι εγγυώνται και περιφρουρούν τις Αξίες και τις Αρχές του σύγχρονου αυτού ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Κατά μείζονα όμως λόγο, οι έλληνες πολίτες ως ευρωπαίοι πολίτες, προσερχόμενοι στην κάλπη της 7ης Ιουνίου 2009, οφείλουν να τοποθετηθούν απέναντι και στην ιδιαίτερη κρίση που αφορά τις παραγωγικές δυνάμεις και τις παραγωγικές σχέσεις της Χώρας. Οφείλουν να τοποθετηθούν απέναντι στην κοινωνική κρίση που αποσαθρώνει τον κοινωνικό ιστό της Χώρας.
Οι έλληνες πολίτες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η λεγόμενη οικονομική κρίση που για το διεθνές περιβάλλον είναι κρίση του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος, για τη Χώρα μας είναι κρίση αυστηρώς της εσωτερικής δημοσιονομικής διαχείρισης, που ουδεμία σχέση έχει με τις θεμελιώδεις διαδικασίες και παραμέτρους της παγκοσμιοποιημένης κρίσης.
Η δική μας κρίση αφορά τα πρωτοφανή «ελλείμματα πολιτικών» της νεοσυντηρητικής διακυβέρνησης, που επιγραμματικώς εστιάζονται: στην έκρηξη της ανεργίας που αντικρίζει τις επιλογές της Νέας Δημοκρατίας, στο δημόσιο χρέος των 260 δις ευρώ που απειλεί όχι μόνο το μέλλον αλλά και το παρόν της Χώρας, στην πρωτοφανή διαφθορά των Δημοσίων Λειτουργών σ’ όλα τα πεδία εκδήλωσης της εκτελεστικής -διοικητικής εξουσίας, στα τοξικά ομόλογα που υπονόμευσαν τις έσχατες πρόνοιες μιας έννομης τάξης για την προστασία των γηρατειών και της τρίτης ηλικίας, στο Βατοπέδι που ανέδειξε το απόλυτο της θρασύτητας της συναλλαγής και της περιφρόνησης του δημοσίου συμφέροντος, στο «σφιχταγκάλισμα» Λειτουργών της Ελληνικής Δημοκρατίας με τους ...καλόγερους(!) του Αγίου Όρους που υφαρπάζουν τη Γη των αγροτών, στις αποδράσεις ληστών με ελικόπτερα από τις φυλακές, στην περιφρόνηση των κανόνων που ιδρύει το περίγραμμα του Κράτους Δικαίου.
Γι’ όλα τα προαναφερόμενα αλγεινά φαινόμενα, ο έλληνας ως πολίτης της Ελληνικής Δημοκρατίας και ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας-Ένωσης, οφείλει να προσέλθει στην κάλπη της 7ης Ιουνίου 2009 και να τοποθετηθεί υπευθύνως συντρίβοντας ό,τι σάπιο έχει εμφανιστεί στη Χώρα. Γιατί με την ψήφο του αυτή θα δώσει ένα ηχηρό μήνυμα ότι ο λαός είναι παρών και έτοιμος. Ότι ο λαός είναι κυρίαρχος και δεν ανέχεται πλέον να εμπαίζεται από τα νεοσυντηρητικά ιδεολογήματα και τις ανούσιες σκηνικές παρουσίες των εκφραστών τους (π.χ. αναφέρομαι στον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή).
Το μήνυμα που πρέπει να στείλει ο λαός από τις κάλπες της 7ης Ιουνίου 2009 πρέπει να καταγραφεί στην ιστορία ως η ώριμη και υπεύθυνη απάντηση του έλληνα -ευρωπαίου πολίτη.