gototopgototop

Newsletter

Ονοματεπώνυμο:
E-mail:

μετά τη Σύνοδο της Βιέννης …

ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, απευθυνόμενος την περασμένη εβδομάδα στους Ευρωπαίους ηγέτες στη Σύνοδο Κορυφής της Βιέννης για το «Μεταναστευτικό», προσομοίωσε την αντιμετώπιση της πολιτισμένης Ευρώπης για τους μετανάστες-πρόσφυγες (εννοούνται φυσικά πρόσωπα-άνθρωποι!) με τα «λαθραία τσιγάρα». Εύστοχη η παρατήρηση-αναλογία; Ασφαλώς ναι.

Ωστόσο, παρά τον πόλεμο κατά των λαθραίων αυτών «αντικειμένων» (αναλώσιμων μάλιστα) τα «προϊόντα» αυτά ως λαθραία, εξακολουθούν να διακινούνται. Και η διακίνηση προϋποθέτει «οργανωμένο έγκλημα». Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τους μετανάστες-ανθρώπους. Προϋποτίθεται «οργάνωση διακίνησης», αλλά και ουσιαστική αιτία που εξωθεί τους ανθρώπους αυτούς σε «άλλες πατρίδες». Με τούτη την προδιάθεση υπ’ όψιν ότι:

α) Η Συμφωνία του Τουκέ από το έτος μάλιστα 2003, μεταξύ των Νικολά Σαρκοζί και Τόνι Μπλερ, υλοποιείται στον παρόντα χρόνο, με την «οικοδόμηση» τείχους ύψους έξι μέτρων από σκυρόδεμα και με κάμερες παρακολούθησης, προκειμένου να οχυρωθεί το Μεγάλο Νησί, η Βρετανία.

β) Από κοντά και ο Ούγγρος Βίκτωρ Ούρμπαν, θιασώτης «των μεγάλων στρατοπέδων προσφύγων σε κάποιο νησί», που τα στρατόπεδα αυτά συγκέντρωσης ανθρώπινων ψυχών (σε κάθε περίπτωση φυσικών προσώπων) θα τελούν υπό το κράτος φύλαξης ενόπλων δυνάμεων!

Η ζοφερή όμως αυτή κατάσταση που αφορά στην οργάνωση νέου τείχους μεταξύ ανθρώπων και πολιτισμών, κινδυνεύει να αναιρέσει βασικές αρχές και αξίες του νομικού και πολιτικού πολιτισμού κυρίως της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

  • η παρέμβαση του Προκόπη Παυλόπουλου

Ασφαλώς στην παρούσα «ιστορική φάση» το «προσφυγικό» και το «μεταναστευτικό», είναι «ψηλά στην ατζέντα» της ευρωπαϊκής πολιτικής.  Αφορά δε καίριο ζήτημα, που απαιτεί άμεσες πολιτικές παρέμβασης. Προς την κατεύθυνση αυτή ήταν καίρια η τοποθέτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου στην ομιλία του στις 14/9/2016 στο 4ο ετήσιο Συνέδριο του: «AthensDemocracyForum».

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με ευκαιρία την τοποθέτησή του στο μεταναστευτικό αναφέρθηκε στο πολίτευμα της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας που αποτελεί τη βάση διακυβέρνησης του πολιτισμένου κόσμου και τόνισε, προδήλως αναφερόμενος στο έννομο αυτό αγαθό που εξασφαλίζει ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, ότι:  «μπορεί να ευδοκιμήσει μόνο μέσα στο κατάλληλο κοινωνικό, οικονομικό-κατά λογική ακολουθία- “κοσμοθεωρητικό” περιβάλλον». Στην κατακλείδα δε του λόγου του ο Πρόεδρος ιδιαιτέρως επεσήμανε ότι: «η “μεταφύτευση” των θεσμών της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας τότε μόνον αποτελεί ρεαλιστικό στόχο, όταν προηγουμένως έχουν συντελεσθεί οι αναγκαίες κοινωνικές, οικονομικές και –οι εξ αυτών εκπορευόμενες- «κοσμοθεωρητικές» αλλαγές.  Μια τέτοια συνειδητοποίηση είναι τόσο περισσότερο πολύτιμη για την ίδια την Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία αλλά και την ειρηνική πορεία της Ανθρωπότητας, όσο μπορεί να μας αποτρέψει στο μέλλον από ερασιτεχνικούς πειραματισμούς «μεταφύτευσης» αντιπροσωπευτικών δημοκρατικών θεσμών σε κράτη δίχως την απαιτούμενη υποδομή, που έχουν θέσει σε μεγάλους κινδύνους την παγκόσμια ειρήνη, προκαλώντας επίσης πρωτόγνωρα προσφυγικά ή και απλώς παράνομα μεταναστευτικά ρεύματα και –μακράν εμού βεβαίως οιαδήποτε σύνδεση των δύο- παρέχοντας, φυσικά δίχως πρόθεση, προσχήματα σε μια «σκοτεινή» τρομοκρατία, η οποία διαπράττει κυνικώς εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας

  • η αμήχανη Ευρώπη

Η προαναφερόμενη τοποθέτηση του Προκόπη Παυλόπουλου, αποτελεί δίδαγμα προς την Ευρωπαϊκή ελίτ, η οποία δείχνει κατ’ αρχήν αμήχανη ενώπιον της «δραματικής εισβολής» ατόμων από τη Μέση και Άπω Ανατολή, από την Αφρική, αλλά και από την Ασία. Η αμηχανία δε αυτή χαρακτηρίζει κυρίως τις πολιτικές ηγεσίες και κοινωνίες της Ηπειρωτικής Ευρώπης, που φθάνει στα όρια πανικού. Πανικού που κινδυνεύει να δημιουργήσει εθνοκεντρικά, ανακλαστικά πράγμα επικίνδυνο για τα πολιτικά πράγματα, αλλά και για την πορεία αυτής καθεαυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το απειλούμενο δε ή ήδη υφιστάμενο (στην έκταση και στο μέτρο που υφίσταται) «κλείσιμο συνόρων», επιδεινώνει τα πράγματα. Η εξέλιξη όμως αυτή συνεπάγεται ασύμμετρες καταστάσεις σε βάρος και της Ελλάδας, η οποία εξ αντικειμένου αφορά βασικό αχθοφόρο του συγκεκριμένου βάρους, που δεν της αναλογεί, καθόσον μάλιστα δεν είναι και η αιτία πρόκλησης του μεταναστευτικού και προσφυγικού φαινομένου.

Στο παρόν περίγραμμα επιχειρείται (όσο ο σχετικός χώρος το επιτρέπει), να τεθούν υπ’ όψιν τα παρακάτω, τα οποία δυστυχώς δεν έχουν τύχει της δέουσας επικοινωνίας μέσω των ΜΜΕ ηλεκτρονικού και έντυπου λόγου.

  • η Σύμβαση της Γενεύης και οι πρόνοιές της

Σύμφωνα με τις παραδοχές της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, «πρόσφυγας» είναι όποιο φυσικό πρόσωπο (άνθρωπος-άτομο) αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα του λόγω πολιτικής, εθνικής, φυλετικής και θρησκευτικής δίωξης, η άλλως επειδή ανήκει σε μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα η οποία διώκεται στη χώρα της οποίας είναι πολίτης. Ως εκ τούτου είναι απολύτως αδύνατη η επιστροφή στην πατρίδα του χωρίς να κινδυνεύει η ζωή και η ασφάλειά του.

Υπό τις προϋποθέσεις αυτές δικαιούται με βάση τον διεθνή και ευρωπαϊκό πολιτικό αλλά και νομικό πολιτισμό να ζητήσει την προστασία της προσωπικότητας, της ασφάλειας και της ζωής του από το κράτος-μέλος στο οποίο προσφεύγει.

Αντιθέτως ο «μετανάστης» δεν είναι πρόσφυγας. Δεν τελεί δηλαδή υπό το καθεστώς που προαναφέρεται. Μετανάστης είναι όποιο  φυσικό πρόσωπο (άνθρωπος-άτομο) το οποίο λόγω υποκειμενικών και αντικειμενικών συνθηκών αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα του. Προσπαθεί δε να εγκατασταθεί ή άλλως να διαβιώσει σε συνθήκες προδήλως καλύτερες από εκείνες που του εξασφαλίζει η χώρα του.

Η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων, δηλαδή του «πρόσφυγα» και του «μετανάστη» είναι ότι τυχόν επάνοδος του μετανάστη στη χώρα του δεν απειλεί τη ζωή ή την ασφάλεια του, ενώ αντιθέτως (όπως έχει προεκτεθεί) η επιστροφή του πρόσφυγα δεν συμβιβάζεται με οποιαδήποτε εγγύηση ζωής και ασφάλειας. Εξού λόγου και δικαιούται να ζητήσει άσυλο στη χώρα στην οποία προσφεύγει.

Στην τρέχουσα «ορολογία» γίνεται χρήση και του εξωνομικού όρου «λαθρομετανάστης». Ο «όρος» αυτός αποδίδει την αυθαίρετη απόπειρα ή άλλως  πράξη μετεγκατάστασης φυσικού προσώπου σε κράτος για το οποίο αφενός δεν υφίστανται οι πρόνοιες υποδοχής του και αφετέρου η παρουσία του είναι ανεπιθύμητη. Μάλιστα δε ποινικοποιείται με ειδικές κυρώσεις.

  •  ο διεθνής νομικός και πολιτικός πολιτισμός

Η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) από καιρό έχει καταγράψει το όλο πρόβλημα που αφορά «τους πρόσφυγες του κόσμου». Δεδομένο είναι δε ότι στο πλαίσιο αυτό των προνοιών του ΟΗΕ υπάρχουν ιδιαίτερες εκτιμήσεις ότι πληθυσμός που παγκοσμίως εγγίζει τα 40 εκατ. ατόμων κινδυνεύει από τις ένοπλες συγκρούσεις, την πολιτική βία, καθώς και τη βία εντός κοινοτήτων. Τα άτομα αυτά, οι άνθρωποι αυτοί, ως άμαχοι είναι εκτεθειμένοι και ως προς την ασφάλεια και ως προς την επιβίωσή τους.

Πέραν των ατόμων που ζητούν προστασία σε άλλες χώρες, υπάρχουν και εκατομμύρια άλλων ατόμων που έχουν εγκλωβιστεί «εσωτερικά», δηλαδή διαβιούν εντός των πλαισίων του περιγράμματος του κράτους στο οποίο ανήκουν, απολύτως όμως περιθωριοποιημένα. Τα άτομα αυτά εγγίζουν τον εφιαλτικό αριθμό των  27 εκατ.

Στις καταστάσεις αυτές συμπεριλαμβάνονται πέραν των εκτοπισμένων πληθυσμών και άτομα που είναι ανιθαγενείς.  Άξιο επισημείωσης είναι δε ότι οι ανιθαγενείς εγγίζουν πλέον σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ τα 12 εκατ.

Ως εκ τούτου εγείρεται ζήτημα αλληλεγγύης των πολιτισμένων κρατών, προκειμένου να υλοποιηθεί η υποχρέωση παροχής προστασίας σε πληθυσμούς που δικαιούνται αυτού του εννόμου αγαθού, καθόσον τελούν υπό το καθεστώς που προαναφέρεται. Ειδικότερα:

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ έχει αναλάβει έργο προστασίας επί του προσφυγικού. Το έργο όμως αυτό  πιέζεται από τις απειλές που ήδη δέχεται ο Θεσμός του ασύλου και από τη φθίνουσα διαθεσιμότητα παροχής προστασίας και εγγυήσεων των λεγόμενων πολιτισμένων κρατών.

  • ο σύγχρονος ευρωπαϊκός πολιτισμός

Ήδη από το 1997 οι χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης (κράτη-μέλη εντός και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης), είχαν εντοπίσει το ζήτημα των μεταναστών εργαζομένων. Έτσι ρυθμίσθηκαν ζητήματα μεταναστών που έχουν την ιθαγένεια των κρατών-μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης  με κριτήριο να τους εξασφαλισθεί αν όχι ίση, τουλάχιστον όχι λιγότερο ευνοϊκή μεταχείριση από το κράτος υποδοχής. Στα ζητήματα που έχουν κυρίως θεσμοθετηθεί ενδεικτικώς περιλαμβάνονται:  

α) προηγούμενες ιατρικές εξετάσεις

β) προϋπάρχουσα έγγραφη προσφορά εργασίας

γ) δικαίωμα οικογενειακής συνένωσης

δ) υποχρέωση διδασκαλίας της μητρικής γλώσσας των τέκνων του μετανάστη

ε) μεταφορά στη χώρα προέλευσης εισοδημάτων και αποταμιεύσεων

στ) υποχρέωση διατροφής μελών οικογένειας που δεν έχουν μεταναστεύσει. Τούτων δοθέντων:

Ο σύγχρονος νομικός και πολιτικός πολιτισμός επιβάλλει διαχείριση της κρίσης τόσο στο πλαίσιο της αλληλεγγύης όσο όμως και στο πλαίσιο της αποτροπής ασύμμετρων καταστάσεων σε βάρος μάλιστα κάποιων χωρών, όπως για παράδειγμα είναι η Ελλάδα.

Η χώρα μας οφείλει να διεκδικήσει ότι δεν μπορεί να είναι αχθοφόρος πέραν του βάρους που μπορεί να αντέξουν οι ώμοι της. Τούτο δε επουδενί συνεπάγεται απεμπόληση βασικών αρχών και αξιών του Διεθνούς Δικαίου του Ανθρωπισμού.