gototopgototop

Newsletter

Ονοματεπώνυμο:
E-mail:

Με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και με το συντριπτικό «ΟΧΙ» του 62% είναι προδήλως βέβαιον ότι το Εκλογικό Σώμα ως κυρίαρχο Όργανο της Πολιτείας αντιτάχθηκε ενάντια στη λιτότητα, στις μνημονιακές πολιτικές και στο πολιτικό εκείνο προσωπικό που επέβαλε κατάσταση εξουθένωσης και ανθρωπιστικής κρίσης στην ελληνική κοινωνία. Με τούτη την αρχική παραδοχή, και όταν γράφονται αυτές οι γραμμές, μπορούν βασίμως να επισημειωθούν τα παρακάτω:

Το επαχθές χρέος και η ανατροφοδοτούμενη πολιτική που συνεπάγεται για τη χώρα μας και την κοινωνία μας απόκρημνη κατάσταση, δεν έχει εκτιμηθεί από εκείνους που ζουν με ασφάλεια στα εισοδήματά τους και στις καταθέσεις τους (κυρίως στο εξωτερικό), και στο πολιτικό εκείνο προσωπικό που εξακολουθεί μονοσήμαντα όχι μόνο «να μην διαβάζει», αλλά και να αγνοεί (σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις και προκλητικά) το «τι» ακριβώς συμβαίνει.

Η πρωτοβουλία του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, είχε και έχει με το μέρος της το ηθικό πλεονέκτημα. Με το παρόν κείμενό μου υποστηρίζω ότι το ηθικό αυτό πλεονέκτημα επιβεβαιώθηκε κυριαρχικά με συντριπτικό τρόπο με την ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού. Το ηθικό όμως αυτό πλεονέκτημα, αποτελεί πλέον και ιστορικό πλεονέκτημα, για τα νέα ιστορικά καθήκοντα.

  • η «ανάγνωση» του 38% του «ΝΑΙ»

Η αμετάκλητη ανάγνωση του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, έδωσε την εικόνα της κοινής εμφάνισης, του κοινού λόγου, της συναπόφασης, της συνεύρεσης και της συλλειτουργίας, ενός ευρύτερου συγκεκριμένου πολιτικού φάσματος που είτε επιδιώκει ορολογία με αναφορά στο «κέντρο» είτε όχι, εν τούτοις αυτό το «κοινό μέτωπο» αφορά προδήλως και αμετακλήτως δεξιά πολιτική. Σ’ αυτό το φάσμα κατατάσσονται: α) η Νέα Δημοκρατία, β) το ΠΑΣΟΚ, γ) το ΠΟΤΑΜΙ, δ) οι κομπραδόροι και μεταπράτες επιχειρηματίες, ε) οι εισπράκτορες εισοδημάτων από ακίνητες περιουσίες ή μερίσματα, στ) οι παίκτες των αγορών και ζ) όποιοι από τα κοινωνικά δίκτυα και ΜΜΕ στήριξαν την κατεύθυνση αυτή. Είναι βέβαιον ότι συγκροτήθηκε ένα «καρτέλ συμφερόντων», αλλά και μια «οργανωμένη επίθεση», ενάντια στον Ελληνικό Λαό, απειλώντας ακόμη και την επιβίωσή του!...

Στο «καρτέλ αυτών των συμφερόντων» συμπορεύτηκαν εγχώριοι συνδικαλιστές, και εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Έτσι, το «φάσμα αυτό της δεξιάς» όπως αυτοπροσδιορίσθηκε αποτέλεσε εσωτερικό μονόλογο και αντίλαλο των αντίστοιχων επιθέσεων και ισχυρισμών, εκπροσώπων των Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσώπων των αγορών, αλλά και των διεθνών ΜΜΕ που προδήλως εξυπηρέτησαν τα συμφέροντα των δανειστών.

Άξιο παρατήρησης όμως είναι ότι, με βάση τις αντικειμενικές συνθήκες και τη διαστρωμάτωση τη ελληνικής κοινωνίας, μέγιστο τμήμα του 38% του Ελληνικού Λαού που ψήφισε «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, δεν υπέκυψε στα κελεύσματα των οργανωμένων συμφερόντων, αλλά απλώς προσκαίρως προσχώρησε στην κατεύθυνση αυτή λόγω της ασύμμετρης τρομοκρατίας που έλαβε χώρα ενάντια στη βούλησή του.

  • το ευρωσύστημα και το planB

Το δεύτερο αμετάκλητο συμπέρασμα είναι ότι Ελληνικός Λαός ασφαλώς επιδιώκει την παρουσία του στο ευρωσύστημα. Ταυτοχρόνως όμως οι εμπειρίες έχουν διδάξει ότι επιβάλλεται η εκπόνηση ενός δεύτερου σχεδίου (planB) για την αντιμετώπιση της όποιας κρίσης! Και τούτο γιατί, η ευρωζώνη σήμερα επικάθεται στο επίπεδο των είκοσι πέντε τρις (25 τρις) επτακοσίων δις (700 δις) ευρώ χρέους!...

Έτσι, ανεξαρτήτως των συνθηκών υπό τις οποίες μπορεί να εξυπηρετηθεί ή όχι το Ελληνικό χρέος, δεν αποκλείονται οι όποιες αναταράξεις στο πλαίσιο του ευρωσυστήματος, λόγω ακριβώς της υπερχρέωσης της ευρωζώνης.

Ενταύθα αξιοσημείωτα είναι και τα εξής για όσους δεν γνωρίζουν:

Η Γερμανία (1) ήδη σε επίπεδο Συνταγματικού Δικαστηρίου από το έτος 1993 έχει αποφασίσει το δικαίωμα της μονομερούς αποχώρησης από την Οικονομική Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), εάν κρίνει ότι τα εθνικά της συμφέροντα δεν επιτρέπουν την παραμονή της.

Συνεπώς: όταν η ίδια η Γερμανία σε επίπεδο συνταγματικής τάξης και δικαιοδοτικής λειτουργίας έχει αποφασίσει σε ανώτατο ακυρωτικό επίπεδο, τη μονομερή μάλιστα αποχώρηση της από την ΟΝΕ, είναι επιβαλλόμενο κοινωνικό και πατριωτικό καθήκον για την Ελλάδα να έχει εκπονήσει και εκείνη το δικό της σχέδιο ασφάλειας.

Όσοι παρακολουθούν τα διεθνή ΜΜΕ γνωρίζουν ότι επαρκώς έχει προαγγελθεί πως έχουν ληφθεί μέτρα προληπτικά σε επίπεδο Θεσμών, αλλά και σε κάθε περίπτωση κρατών-μελών για το όποιο ενδεχόμενο που τυχόν αναταράξει την ευρωζώνη ή προκαλέσει περαιτέρω κρίση στο ευρωσύστημα.

Ως εκ τούτου το plan Β για την Ελλάδα θα πρέπει (επιτέλους) να αρχίσει όχι απλώς να συζητείται, αλλά και να εκπονείται.

Πέραν αυτών ανακύπτουν και άλλα καθήκοντα όπως: α) η σημαντική διαγραφή του χρέους και β) η αναδιάρθρωση του υπολοίπου.

Υπ’ όψιν δε ότι το ΔΝΤ δανείζει με 0,05% επιτόκιο, αλλά ο δανεισμός του προς την Ελλάδα είναι 3,6%! Αναφέρομαι δηλαδή σε συντριπτική διαφορά που αντικρίζει δις ευρώ.

Υπ’ όψιν και τα εξής:

«Το ΔΝΤ υπεισέρχεται στο πεδίο της εσωτερικής και κοινωνικής πολιτικής», «η παρουσία του συνεπάγεται καθεστώς επιτήρησης και από καθέδρας λήψη αποφάσεων και επιβολή μέτρων λιτότητας», πράγμα που σημαίνει ότι η παρέμβασή του αυτή «δυσκόλως γίνονται αποδεκτή από το κοινωνικό σύνολο» (2).

Ο Ελληνικός Λαός με το 62% του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου ευθέως αντιτάχθηκε σ’ αυτά ακριβώς τα μέτρα λιτότητας, που δυστυχώς επιβάλλονται και από τους εταίρους δανειστές της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενάντια στις βασικές Αρχές και Αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ενωσιακού κεκτημένου, όπως αυτό επαναπροσδιορίζεται από την ίδια τη Συνθήκη της Λισαβόνας (3).

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (δυστυχώς) από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά έχει στραφεί «σε συντηρητική και νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση» αγνοώντας τη «ριζοσπαστική και προοδευτική κατεύθυνση» όπως επιβάλει το γενικότερο δημόσιο συμφέρον, δηλαδή το συμφέρον των κοινωνιών των κρατών-μελών, η κοινωνική συνοχή, η αλληλεγγύη των κρατών-μελών και τελικώς το παρόν και το μέλλον της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (4).

Τούτων δοθέντων το ιστορικό καθήκον που διαμορφώνεται για τις προοδευτικές, δημοκρατικές και αριστερές δυνάμεις της χώρας είναι:

α) Ο ταχύτερος δυνατόν απεγκλωβισμός των πολιτών εκείνων που έχουν πληγεί από τη λιτότητα, οι οποίοι όμως στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου συντάχθηκαν με το «καρτελ συμφερόντων», που αντιπολιτεύεται τα κοινωνικά τους δικαιώματα και τη δυνατότητά τους να ενεργούν ως ελεύθεροι πολίτες.

β) Η συζήτηση και εκπόνηση ενός δεύτερου σχεδίου (planB) που θα αφορά τη ρευστότητα στην οικονομία σε περίοδο κρίσης και

β) Η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη παρέμβαση στον ευρωπαϊκό χώρο για τη διαμόρφωση μιας ευρύτερης συνείδησης, ότι όπως πορεύεται σήμερα η Ευρώπη, με τις πολιτικές της λιτότητας και των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού, συντρέχει ο άμεσος κίνδυνος της ταχείας διολίσθησης προς το άγνωστο!...

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. (1)Βλ. αντί πολλών Δ.Παπαγιάννης, «Ευρωπαϊκό Δίκαιο», Εκδόσεις Αντ. Ν.Σάκκουλας, 2011, σελ. 602.
  2. (2)Βλ. Π.Ι.Μηλιαράκης, «Μακροσύστημα και Ευρωσύστημα», προλογίζει ο Ν.Κοτζιάς, Εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, 2009, σελ. 118.
  3. (3)Βλ. αντί πολλών άρθρα 2 και 3 ΣΕΕ. Επίσης βλ. Γ.Γούναρης, «Σε αναζήτηση της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας», εκδόσεις Παπαζήση, 2014, σελ. 109 και επ.
  4. (4)Βλ. Πέτρος Ι. Μηλιαράκης, «το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα μεταξύ νομικού δόγματος και πολιτικής», εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, 2005, σελ. 125.