gototopgototop

Newsletter

Ονοματεπώνυμο:
E-mail:
  • μια άγνωστη πτυχή της ιστορίας

Όπως κάθε χρόνο ο «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΩΝ 1967-1974» στις καθιερωμένες εκδηλώσεις μνήμης, διοργάνωσε την 21 Απριλίου 2015 σειρά εκδηλώσεων. Στις εκδηλώσεις αυτές συμπεριλαμβάνονταν και ομιλίες στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Είχα δε την τιμή να κληθώ από το Σύνδεσμο να ομιλήσω σχετικώς, με θέμα «Δικτατορία, Αίτια Επιβολής…48 χρόνια μετά».

Στην ομιλία μου αυτή, μεταξύ των άλλων, θέλησα να αναδείξω, με προσφυγή στο σήμερα, τη σχέση της χούντας των πραξικοπηματιών με την (τότε) Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και την Ευρώπη γενικώς.

Το ζήτημα που ήθελα να αναδείξω αφορούσε στα παρακάτω εξαιρετικώς χρήσιμα για το σήμερα και να πληροφορήσω (ίσως αρκετούς για πρώτη φορά) για την πρόθεση και τις επιλογές της «επικυρίαρχης ευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ», ως προς την υπεράσπιση των συμφερόντων της έξω και πέρα από Αρχές και Αξίες, του κατά τα άλλα σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Υπ’ όψιν, λοιπόν, για τους μη απολύτως ειδικούς ότι στον ευρωπαϊκό χώρο λειτουργούσαν και λειτουργούν δύο Θεσμοί: αφενός ο Θεσμός του Συμβουλίου της Ευρώπης που έχει αυτοτελή νομιμοποιητική βάση και αφετέρου ο Θεσμός της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας που μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Κοινότητα και ήδη σε Ευρωπαϊκή Ένωση, που και αυτή διαθέτει αυτοτελή νομιμοποιητική βάση.  

Η Ελλάδα, τότε, ήταν πλήρες μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης που έχει το καθήκον να υπερασπίζεται τα ατομικά δικαιώματα και τις ανθρώπινες ελευθερίες, και είχε ενταχθεί στη διαδικασία σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, στο πλαίσιο της (τότε) Κοινής Αγοράς. Η περίοδος της δικτατορίας αφορά την εξής αντιμετώπιση:

  • στο Συμβούλιο της Ευρώπης

α) Στο Θεσμό του Συμβουλίου της Ευρώπης, η Ελλάδα δεν είχε θέση. Υπό την πίεση του αντιδικτατορικού κινήματος στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, με την ανάδειξη και των δεινών, των βασανιστηρίων, των διώξεων και των θανατικών ποινών που επιβάλλονταν σε έλληνες πατριώτες, ήδη από τις αρχές του 1969, διαμορφώθηκε δυσμενέστατο κλίμα για την «Ελλάδα των Συνταγματαρχών».

Έτσι, με προεξάρχοντα τον Μάξ Βάν Ντερ Στούλ, η «Ελλάδα των Συνταγματαρχών» υποχρεώθηκε το Δεκέμβριο του 1969 να αποχωρήσει από το Συμβούλιο της Ευρώπης προκειμένου να αποφύγει ταπεινωτική καταδίκη.

  • στην (τότε) ΕΟΚ

β) Στον άλλο Θεσμό που αφορούσε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, τα πράγματα ήταν κάπως «ιδιόμορφα». Δηλαδή, η συμφωνία σύνδεσης Ελλάδας-ΕΟΚ ασφαλώς δοκιμάστηκε και κατ’ ουσίαν αδράνησε, όχι όμως καθ’ ολοκληρίαν. Αξιοπρόσεκτο είναι ότι: κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εφαρμόσθηκαν μόνο οι διατάξεις εκείνες της συμφωνίας που αφορούσαν στην τελωνειακή ένωση και στην εξάλειψη των δασμών.

Αυτό λίγο-πολύ είναι άγνωστο στον πολύ κόσμο. Ωστόσο, είναι κρίσιμο ιδιαιτέρως για να εκτιμήσουμε και τις σύγχρονες πολιτικές, γιατί αποδεικνύουν το πνεύμα που επικρατούσε από τότε σε μια οικονομική ελίτ στην Ευρώπη, όπου μια οικονομική ολιγαρχία αποσκοπούσε και αποσκοπεί πρωτίστως στη διευκόλυνση του εμπορίου, κυρίως των εξαγωγικών χωρών.

Όλοι οι άλλοι όροι της συμφωνίας σύνδεσης Ελλάδας-ΕΟΚ όπως π.χ. η αγροτική οικονομία-ΚΑΠ και η όποια οικονομική χρηματοδότηση είχαν ανασταλεί –δηλαδή παγώσει. Αυτή η «επιλεκτική εφαρμογή» της συμφωνίας, σύνδεσης άλλαξε την ισορροπία των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων, με συνέπεια να ωφεληθούν οι χώρες της τότε Κοινότητας σε βάρος της Ελλάδας.

Τούτα τα σημειώνω γιατί, όπως ήδη προανέφερα, θα έπρεπε στην εκδήλωση που έλαβε χώρα από το Σύνδεσμο των αγωνιστών κατά της επτάχρονης δικτατορίας, να προκύψουν και ορισμένα κρίσιμα και χρήσιμα συμπεράσματα.

Ας επισημειώσουμε λοιπόν για το σήμερα, ότι σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας για την Ευρωπαϊκή Ένωση, νομιμοποιητική βάση του πολιτεύματος της Ένωσης είναι ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επίσης η Συνθήκη της Λισσαβόνας θεσπίζει αυστηρά ότι στους σκοπούς της Ένωσης, κυριαρχούν η προαγωγή της ειρήνης, η ευημερία των λαών της Ένωσης, η κοινωνική συνοχή και η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών.

Ωστόσο, η κατά το μάλλον και μάλλον απορρόφηση των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την ευρωζώνη και η υπεροχή του ευρωσυστήματος έναντι των προαναφερομένων Αρχών και Αξιών, ακόμη και έναντι της νομιμοποιητικής βάσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εγείρουν κρίσιμα ζητήματα τα οποία θα πρέπει να μας προβληματίσουν, πολλώ δε μάλλον, γιατί όπως προανέφερα, η συγκεκριμένη οικονομική ελίτ, ήδη από τη δεκαετία του ’60 προκύπτει ότι παραμένει ανένδοτη στις επιλογές της… με συνέπεια «η ισότιμη σχέση» των κρατών-μελών να αντικαθίσταται από την επαχθή σχέση: «δανειστή – δανειζόμενου».

Ας λάβουμε συνεπώς υπ’ όψιν μας τις διαχρονικές προθέσεις αυτής της επικυρίαρχης οικονομικής ελίτ!...